POPMUZIEK: Calexico

Goodluck suckers

Nog geen honderd kilometer ligt er tussen de Mexicaanse grens en de Amerikaanse stad Tucson. Vanuit die stad laat de band Calexico al meer dan vijftien jaar horen hoe de verschillende muziekstijlen uit de twee landen op popgebied mooi kunnen versmelten. Toch hebben kern­leden Joey Burns en John Convertino het idee om dat te doen niet helemaal uit de lucht gegrepen. Ze zijn schatplichtig aan hun vroegere muzikale partner Howe Gelb, als oude ritmesectie van zijn band Giant Sand. Gelb staat met die band vooral bekend om zijn stemmige woestijnamericana met rock-, texmex- en jazzinvloeden. Calexico is de minder kale, meer verfijnde, beter afgewerkte en ook de commercieel succesvollere versie. De oude bekenden hebben deze zomer allebei een nieuwe plaat uitgebracht. Tucson (Gelb nu als Giant Giant Sand) en Algiers (Calexico) vallen op om verschillende redenen.

Gelb kiest op Tucson voor een flinke uitbreiding van zijn band. Zijn trouwe Deense bezetting van de afgelopen jaren is uitgebreid tot twaalf muzikanten. Een tweede ‘Giant’ is daarom als knipoog aan de naam toegevoegd. Tucson heeft als ondertitel ‘a country rock opera’ en hoewel je dat niet al te letterlijk moet nemen, biedt de plaat een divers en lang muzikaal verhaal, met negentien nummers in zeventig minuten. Neem de aanstekelijke mariacheklanken in Carino of Forever and a Day, waar het openingszinnetje van Gelbs personage, ‘Goodluck suckers, I’m on my way’, al net zo in je hoofd blijft hangen. Parallel aan zijn schepper gaat deze zijn eigen weg, het avontuur tegemoet en dat hoor je terug. Broeierig en groezelig is The Sun Belongs to You en zwoel jazzy klinkt Ready or Not, met zangeres Lonna Kelley. Fraaie pedal steel hoor je onder meer op Undiscovered Country en Love Comes over You. Aan het arrangeren lijkt veel aandacht besteed en de muziek is vaak voller en zelfs uitbundiger dan je van Gelb gewend bent. Misschien dat daarom zijn beperkte stembereik nu extra uit de toon valt.

Algiers van Calexico is zoals gewoonlijk vakkundig gemaakt, maar klinkt soms wat weinig bevlogen. De keuze voor muzikale smeltkroes New Orleans als opnamestad zorgt ook niet voor een hoorbaar ander geluid. Zoals te verwachten vind je op de plaat sfeervolle liedjes terug, maar op de eerste helft kunnen eigenlijk alleen Sinner and the Sea en Para echt overtuigen. Dat Algiers niet te gewoontjes wordt, is vooral te danken aan het door trompet gestuwde Puerto en de latino­ballade No te Vayas. Stemmige afsluiter The Vanishing Mind is een nette afsluiter, waarbij je uiteindelijk het vermoeden krijgt dat de formule van Calexico wat sleets begint te raken.

Gelb klinkt nu net een stuk gedrevener en ambitieuzer dan in zijn laatste jaren. Het leidt op de plaat misschien tot iets te veel, maar hoewel Gelb als Giant (Giant) Sand nu ruim veertig albums heeft uitgebracht, is bij deze veteraan van sleur geen sprake. Het is juist de routine van Calexico die van Algiers, hun achtste, de minder spannende plaat maakt.

Calexico, Algiers, label: City Slang/Konkurrent; Giant Giant Sand, Tucson, label: Fire/Konkurrent. Calexico treedt op 21 november op in ­Paradiso