Grijze prop

Op de arbeidsmarkt gaat het niet in de eerste plaats om wie maar om wat je bent - betekenend dat je bij voorkeur wit, man en jong moet zijn. Wat de eerste twee vereisten betreft zit ik gebeiteld, met de laatste wordt het van dag tot dag erger. Nou heb ik al 25 jaar dezelfde baan, plus een rechtspositie die staat als een huis, dus is alleen maar de vraag wie het eerst komt: vadertje Drees of de man met de zeis.

Begrijp ik het goed dan hopen samenleving, ministerie en werkgever dat de laatste wint want wij in het onderwijs worden getypeerd als ‘de grijze prop’ - wat bij mij voornamelijk de associatie oproept van het grijze schaamhaar dat we in een Frans bed aantroffen en de vele dotten die je kunt aantreffen in de doucheputjes van menig 'simple et pas du tout convenable’-hotel. Er gonst een signalement door het land van chagrijnige, uitgebluste, reactionaire leerlingenhaters die met de hakken in het zand meegesleurd moeten worden door bevlogen onderwijskundigen en managers. Het is zo breed verspreid dat ik bij het betreden van ons gebouw mijn jas soms over mijn hoofd trek, als een beroemdheid op de vlucht voor paparazzi, uit angst voor herkenning door superieuren en studenten.
Begrijp ik het nog een keer goed dan zouden samenleving, ministerie en management me er het liefst uit flikkeren, maar zitten ze met het probleem dat er geen jeugdige vervanger te vinden is: geen jongere haalt het in zijn hoofd het beroep te kiezen dat hij door die chagrijnen heeft leren haten. In wanhoop scholen we werkloze natuurkundigen in drie maanden om tot Theo Thijssens. Nou zal het in mijn Hoger Onderwijs wel meevallen met de bereidheid, maar over het algemeen is onderwijs dus uitzondering. Elders kan het je overkomen dat je sollicitatiebrief een standaardafwijzing oplevert omdat je met 26 jaar te oud bent. 'Jong’ luidt de leus.
Dat hebben ze ook bij de televisie heel goed begrepen. Begrijp ik de analysen goed, dan verjongen de commerciëlen hun aanvankelijke succesformules, hun presentatorenbestand en de aan de orde komende thematieken vanwege het feit dat a) ouderen toch wel televisie blijven kijken bij gebrek aan alternatieven als housen, koffieshops, bungee jumping, kickboksen en stappen in Leeuwardens of Tilburgs binnenstad; b) de reclame zich kapot beukt op de merkentrouw van ouderen, die bovendien nog eens een minder impulsief bestedingspatroon vertonen.
Politiek gezien ben ik solidair met de laagopgeleide oudere huisvrouw te Hoogeveen, maar nooit had ik gedacht ook nog es cultureel voor haar op de bres te moeten springen. Want waar heeft ze het aan verdiend dat RTL4, haar steun en toeverlaat van koffietijd via 5-Uurshow tot Tinekes late paranormalia, haar grotendeels laat vallen voor haar eigen nakomertje dat niet wil deugen en de nichtjes en neefjes die alleen tot consumptie van reclame en de daarin aangeboden goederen te brengen zijn middels klereherrie, laserstralen en reportages over housen, koffieshops en stappen in Amsterdam en Breda?
Ben ik solidair, ontdek ik dat ook ikzelf bedreigd word: de publieken kondigen de totale oorlog om de jeugdige kijker aan. Reuze benieuwd wat dat gaat betekenen behalve dat de camera als een gek om zijn as schiet of alles toont vanuit mieren- of adelaarsperspectief, dat de montage hyperventileert en de begeleiding trommelvliesscheurend is. Ja, ik ben oud.