Groen randje

Weer hebben de groene partijen er een landje bij. Na Finland in ‘95, Italië in '96, Frankrijk in '97 en vorig jaar Joschka Fischer in Duitsland zijn nu ook het Waalse Ecolo en het Vlaamse Agalev doorgestoomd naar het regeringspluche. Zo goed als zeker zal aanstaande maandag door koning Albert van België de eerste regering-Verhofstadt beëdigd worden. Samengesteld uit liberalen, socialisten en groene partijen: 'Paars met een groen randje’, zo men zegt.

Dat groene randje is, zoals in bijna alle Europese landen die België voorgingen, flinterdun. Keihard onderhandelen heeft Ecolo/Agalev niet verder gebracht dan het opdoeken van overjarige kerncentrales, pas te beginnen in 2015. De belangrijkste eis van kiesrecht voor migranten, door prominente Vlaamse groenen al eens ‘breekpunt’ genoemd, is door socialisten en liberalen wild van de tafel geveegd. Bij wijze van goedmakertje is toegezegd dat België zich tijdens zijn Europees voorzitterschap in 2001 zal hardmaken voor een speciale belasting op de uitstoot van CO 2. Ook niet al te voortvarend. Wie wil regeren moet compromissen sluiten, maar zoveel als de Belgische groene partijen de afgelopen weken hebben ingeleverd was niet nodig. De uitgangspositie van de partij was na de gewonnen verkiezingen van 13 maart toch zoveel beter? Haast niemand wilde meer met de door gifkippen besmet geraakte christen-democraten samenwerken en omdat een regering met extreem-rechts geen optie was, leek een coalitie met de groenen haast onvermijdelijk. Dat hadden Ecolo en Agalev kunnen gebruiken in onderhandelingen voor een iets groener regeerakkoord. De drang naar de macht kan de partijen duur komen te staan. Slechts in Finland slaagde de groene partij erin bij nieuwe verkiezingen na een regeerperiode stemmen te winnen. Voor de regerende zusterpartijen zijn de opiniepeilingen minder rooskleurig.