Verkiezingskater

GroenLinks mist het feest

Onder een systeemplafond, ingelegd met roestbruin gemarmerd plastic, verzamelde zich een groep glimmende mensen. In de hoek knipperde een palm met kerstlichtjes. De gasten keken alsof ze op een bus wachtten, die ze mee zou nemen naar een vakantieoord. Gekleed in overhemden met korte mouwen, de haren in losse staarten en de voeten in sandalen. Maar de bus kwam niet. De handen van Paul Rosenmöller leken op de nerveuze pootjes van een knaagdier dat een noot wil eten, de vingertoppen wemelend om elkaar heen.

De glimmende mensen wisten niet goed of ze mochten applaudisseren voor een dode. Hij was pas dood en daarom trokken ze de mond in een streep. De ogen werden groot bij het luisteren naar de woorden over Harrewijn. De ogen vernauwden zich bij het nieuws dat de partij waarschijnlijk een zetel zou verliezen. Men at pasta; gekruld, in linten gesneden en in rolletjes gedraaid, allemaal groen. Pas toen er gejuich van het grote beeldscherm klonk, veerden mensen op, rechte rug, en keken elkaar aan, maar alles werd weer kalm toen bleek dat iemand de televisie op voetbal had gezet en Zinedine Zidane een wereldgoal scoorde. In de ene zaal hing een groot beeldscherm en in de andere zaal stond een grote televisie. Nieuwsberichten klonken oorverdovend vanaf beide kanalen, met een fractie verschil in tijd. Zo kwam het dat eerst Melkert zichzelf herhaalde, en ten slotte de woorden van Kok boven zichzelf uitstegen. Melkert: ‘Hard en hel-hel-helder (…) gewel-lo-loosheid.’ Kok: ‘Op deze dra-ra-dramatische dag’. Verder veranderde er hier niets. Het feest was ergens anders.