Sport

Groet

Het is zo’n opvallend verschijnsel dat we gerust van een fenomeen kunnen spreken: Meet & Greet. Een grote krant heeft een prijsvraag rond een wielerwedstrijd en de deelnemers kunnen een Meet & Greet met Thomas Dekker winnen, ‘een prachtige hoofdprijs’. Thomas Dekker is een talentvolle Nederlandse wielrenner.
Eigenlijk is Dekker een beetje een held, nu al. Er wordt enorm veel van hem verwacht. Het grootste talent van de laatste jaren in het wielrennen is hij.
En met die held kun je nu een Meet & Greet winnen. Dat moet geweldig zijn. Als het niet in het Engels hoefde zou het Ontmoet & Begroet heten, of Ontmoeten & Begroeten, of Hand Geven & Wegwezen.
Hello, I must be going. Zou het zoiets zijn? Het klinkt een beetje zo, Meet & Greet, alsof het allemaal heel kort duurt. Komt ook door de volgorde: Ontmoeten & Groeten duurt niet lang. Groeten & Ontmoeten heeft nog een belofte in zich: Dekker vindt het ‘best gezellig, eigenlijk’ en zet alle andere afspraken van die dag aan de kant. Uit eten, ‘ook gezellig’, daarna misschien naar de film, en vervolgens zien we wel verder.
Van het een komt het ander, denk je dan. De blondine die de Greet & Meet won heeft de dag en nacht van haar leven. Met Thomas Dekker.
Maar het is andersom: eerst ontmoeten – hoi, ik ben Thomas, hoi, ik ben Daphne – en vervolgens groeten: nou dag, tot ziens. Leuk je ontmoet te hebben. Nou, anders ik wel.
Hi & Bye. Kiss & Dismiss. Yo & Go.
Waarom doet zo’n sporter dat? Zich vrijwillig laten Meeten & Greeten door willekeurige mensen? Is het in opdracht van zijn manager (‘Alles gaat goed, Thomas, je moet alleen een beetje aan je imago werken. Je staat te ver van de mensen af’)? Wil hij het zelf (‘Voor mijn gevoel sta ik nog te ver van de mensen af’)? Krijgt hij een bom duiten van de organiserende krant (natuurlijk, maar dan nog)?
Het is vooral omdat Thomas Dekker een Nederlander is, denk ik. Een Nederlandse wielerheld. En Nederlandse helden, die staan liever niet te ver van de mensen af. Daar hebben de mensen namelijk een grote hekel aan. Nederlanders willen dat hun helden gewone mensen zijn, net als zij. Mensen die ze in het echt kunnen tegenkomen en niet alleen op televisie zien. Hé, hallo, je ziet er heel anders uit dan op teevee. Veel dikker.
(Toen er alleen nog maar radio was, hadden de mensen die behoefte minder. Hé hallo, je ziet er heel anders uit dan op de radio. Toch heb ik het gevoel dat ik je al jaren ken.)
Helden mogen niet op een voetstuk staan. In Nederland is wat sport betreft een permanente Saddam Hoessein-standbeelden-omgooierij gaande. Alle voetstukken de wereld uit, te beginnen uit Nederland. Wij willen helden die we kunnen aanraken, die onze buurman zijn, die we kunnen Meet-&-Greet-en. Niet van dat bewonderende van veraf. Nee, heel klein schouderklopje van dichtbij.
In die cultuur worden geen helden gekweekt. Misschien wel geboren, maar naarmate ze meer held worden, wordt het heldhaftige rap afgebroken. Hier blijven, jij. Tussen de gewone mensen. Geen kapsones, je moet blij zijn als we je willen Meeten & Greeten.
Talk & Walk. Hé & Tabé.
‘Kijk, daar is Thomas Dekker.’
‘Ja, wat is hij echt hè?’
De Nederlandse held eet spruitjes om zes uur. Jammer. Excentrieke helden zijn veel leuker. Niet van dat: hij is de beste van de wereld, maar hij is een heel gewone jongen gebleven. Nee, we willen: hij is een enorm ongewone jongen geworden. Van gewoon is er al genoeg, dat kunnen we thuis ook krijgen. We willen niet ‘net een echt mens’, maar een onecht mens. De held die ons een glimp doet opvangen van een andere wereld, waar andere wetten gelden, waar geen belasting is, het nooit regent en iedereen geweldig is.
We willen roze voetbalschoenen zien, gouden schaatsbrillen, regenboogpakken, nuffige haarbanden. We willen irritant gedrag. Vedetteneigingen. Hardnekkig blijven zwijgen tijdens een live interview op televisie. In slaap vallen op weg naar een groot toernooi. Gekke dingen eten en dat zeggen (‘Mijn lievelingskorstje is swamiballen’). Bewonderd worden. In een raar huis gaan wonen. Vuurspuwen. Achterstevoren praten. Ondersteboven lopen. Maffe dingen met je oren doen op verjaardagen. Vloeiend een taal spreken die niet bestaat. Ook achterstevoren. Niemand Greeten die je Meet. Necrofilie. De politiek in gaan. Een kind baren tijdens een wedstrijd. Van die dingen.
Met zulke helden wil niemand een Meet & Greet winnen.