Popmuziek: Miley Cyrus

Grote gebaren

Miley Cyrus © Vijat Mohindra

Miley Cyrus’ stem heeft een onderlaag van schuurpapier. Zelfs als er effecten overheen gaan, is die stem nooit helemaal glad te strijken, blijft er altijd iets rauws in zitten, iets luidkeels dwingends, een voorkeur voor de emotie boven de mooizingerij.

In die zin doet ze soms denken aan P!nk, een generatie verder terug aan Courtney Love en Brody Dalle van The Distillers, en nog een generatie verder terug aan Stevie Nicks en Joan Jett. Zelfs een op zichzelf tamelijk gladde meezwaai- en meeblèr-ballad als ‘Angels Like You’, opgebouwd volgens elk hoofdstuk uit het handboek der grote gebaren, krijgt door de zang van Cyrus een ongepolijst randje. Een van haar beste nummers ooit, ‘Wrecking Ball’, had dat ook, dat nummer werd daarna zelfs gecoverd door hardcoreband BoySetsFire. ‘Angels Like You’ is een lekker ouderwetse rockballad, zoals die de hitparades domineerden in de jaren tachtig en door dj’s werden aangekondigd als wwwrockballad.

Die jaren tachtig zijn nadrukkelijk aanwezig op Cyrus’ nieuwe album Plastic Hearts. De invloeden komen deze keer niet uit de hiphop, maar uit de synthipop en glamrock van dat decennium. Dus verdomd, wie duikt daar opeens op in de meer dan effectieve rampetamper ‘Night Crawling’? Billy Idol! De vrouw die jarenlang op elke foto haar tong uitstak, krijgt versterking van de man die een decennium lang op elke foto de linkerhelft van zijn bovenlip optrok. ‘C’mon!_ ’_ moedigt Idol aan, en hij hijgzingt nog net zo karakteristiek als op ‘White Wedding’ en ‘Eyes Without a Face’.

Een van de singles die het album voorafgingen was ‘Midnight Sky’, een zeer geslaagde muzikale reïncarnatie van ‘Edge of Seventeen’, een hit van Stevie Nicks uit 1981. In een remix van het nummer die ook op het album staat duikt Nicks zelf ook op. Dat geldt ook voor een andere inspirator van Cyrus: Joan Jett. In ‘Bad Karma’ smelten de elektronische aanpak van de jaren twintig van deze eeuw van Cyrus samen met de rock-met-gitaar-school van Jett uit de vorige eeuw. Uiteraard domineert de aanpak van Cyrus: de rock van Cyrus is altijd een popbenadering van rock, de rafelranden van Cyrus’ stem slaan nooit over naar haar muziek. Maar nu ze sámen zingen, hoor je pas echt hoeveel Jett er doorklinkt in die stem van Cyrus.

De andere gastrol op het album is voor de enige generatiegenoot van Cyrus: de eveneens in de jaren negentig geboren Dua Lipa, die Cyrus nadrukkelijk haar idioom intrekt.

Cyrus, dochter van countryzanger Billy Ray Cyrus en peetdochter van Dolly Parton, groeide op in Nashville, Tennessee. Die erfenis klinkt dan weer door in het akoestische ‘High’, en natuurlijk in de Johnny Cash-verwijzing ‘I walk the line’ in ‘Never Be Me’. In het refrein van dat nummer smelten haar scheiding in 2019 en het afbranden van haar huis een jaar eerder bijna achteloos samen. ‘But if you’re looking for stable, that’ll never be me/ If you’re looking for faithful, that’ll never be me/ If you’re looking for someone to be all that you need/ That’ll never be me/ Hard as I try/ That’ll never be me/ I play with fire.’


Miley Cyrus – Plastic Hearts