Grrr

PvdA-Amsterdam
Na lezing van de eenakter voor twee PvdA-heren (in De Groene van 9 maart) heb ik niet zo'n hoge pet op van de wonderlijke werking van het kortelings gelanceerde begrippenpaar ‘oude’ en ‘nieuwe’ Amsterdammers. Volgens Eberhard van der Laan is het minder stigmatiserend dan de termen ‘autochtonen’ en ‘allochtonen’.

Het zou de uitlegmissie in de wijken vergemakkelijken.
Echter, zodra de slager uit de Hudsonstraat een oorzakelijk verband legt tussen de veranderde bevolkingssamenstelling en de teloorgang van zijn zaak, heeft de bevlogen Amsterdamse PvdA-lijsttrekker prompt geen weerwoord meer: ‘Tegen deze man kun je dus niet zeggen dat het met buitenlanders niets te maken heeft.’ Om de slager voor het democratisch verantwoorde electoraat te behouden, biedt Van der Laan vervolgens aan zijn 'stinkende best’ te doen op het straatvuil.
Dat hij deze eenvoudige lakmoesproef niet tot een goed einde brengt, geeft te denken over zijn multiculturele voorsprong op zijn Rotterdamse collega Hans Kombrink. Hoezo is de komst van immigranten een probleem voor de middenstand? Met evenveel recht kun je zeggen dat de nieges te wijten is aan het vertrek van de oorspronkelijke klantenkring. Of misschien wel aan Albert Heijn. Pas dan je assortiment aan als de markt verandert en ga hallal-vlees verkopen. Geld stinkt niet en elke klant is er een. Op religieuze principes en etnische tradities - onrein geslachte dieren willen verkopen aan je kleurgenoten - kan een winkel alleen drijven als er afnemers voor zijn.
Hoe je ze ook noemt, de hoge werkloosheid onder minderheden zal in de steden moeten dalen door nieuw werk te scheppen en belemmerende regels af te schaffen. Alleen daarop dient de PvdA te worden beoordeeld. Amsterdam, BERNADETTE DE WIT
Mondriaan (2)
Naar aanleiding van mijn artikel over de wijze waarop Mondriaan wordt gewaardeerd, ontsteekt Jan Dibbets in woede. Gezien vanuit zijn perspectief is die reactie alleen maar begrijpelijk. Toch vraagt dat perspectief nog om een kleine correctie. Dibbets veegt mij op een hoop met literaire schrijvers die van beeldende kunst geen kaas hebben gegeten en een Anton Pieck zien als ze naar een Rembrandt kijken.
Schoenmaker, blijf bij je leest, houdt Dibbets mij voor. In de literatuur heeft nog nooit iemand iets van die strekking tegen me gezegd, en dat terwijl ik slechts mag bogen op een opleiding in de beeldende kunsten aan dezelfde academie als waar Jan Dibbets tien jaar eerder zijn opleiding heeft genoten. Het zegt niets, maar moet toch even gezegd. Amsterdam, HUUB BEURSKENS
Generatie Nix (3)
Charles Gerald Fitzpatrick bestaat net zo min als de Generatie Nix. Amsterdam, ROB VAN ERKELENS