Ingezonden brieven

Grrr

Vergeten dichter

Deel 14 in de serie over «vergeten dichters» (De Groene van 14 april) van Joris van Casteren geeft een uiterst geromantiseerd beeld van de totstandkoming van mijn boek Gotweet wat voor ongelukken hiervan komen dat in 1970 bij Van Oorschot uitkwam. Hoewel de beschrijving van mijn avonturen als naïef Niesje in Uitgeversland een zekere vaart niet ontzegd kan worden, doet het desalniettemin in het geheel geen recht aan de werkelijke gang van zaken en de personen die erin figureren. Het verbaasde mij te lezen dat zich om mijn persoon een «uitgeversgevecht» heeft voorgedaan; ook kwam het als een verrassing dat ik vanaf 1972 blijkbaar jarenlang, stilletjes en anoniem, als administratieve kracht op de afdeling van Rutger Kopland aan de universiteit van Groningen heb rondgelopen. Ik zie mij dan ook genoodzaakt mij van de inhoud van het artikel te distantiëren.

Daarnaast vind ik dat mijn poëzie van na 1970 er in het artikel nogal bekaaid vanaf gekomen is. Na de publicatie van Gotweet heb ik met vaste regelmaat in literaire tijdschriften gepubliceerd, in het bijzonder in Hollands Maandblad tot eind 1990 (toen Bert Poll overleed). Mijn werk heeft door de jaren heen een interessante ontwikkeling doorgemaakt: zo ben ik niet alleen mooier en aangrijpender gaan schrijven, maar ook ben ik in 1990 op het Engels overgestapt dat mij meer mogelijkheden biedt op het gebied van abstractie, maat & melodie. Het is jammer dat de lezer enige proeve van mijn later werk onthouden is, maar wellicht kan dat in mijn necrologie, zeg over nog eens dertig jaar, alsnog door De Groene worden goedgemaakt.

AGNES DE GRAAF