Ingezonden brieven

Grrr

Christenen

Met belangstelling en de nodige instemming las ik Rob Hartmans’ artikel Leer en leven (in De Groene van 24 december 2001). Over een enkele passage toch een opmerking: Hartmans stelt dat de christenen «aanvankelijk in het Romeinse Rijk fel werden vervolgd». Het is wellicht interessant eens kennis te nemen van wat Joseph McCabe hierover zegt in zijn A History of the Popes uit 1939 (uitg. Watts & Co, Londen). Met de nodige onderbouwing en veel overtuiging stelt McCabe dat deze claim op vervolging onderdeel is van een wijdverbreide, zeer succesvolle maar volstrekt loze mythe. Er is af en toe wel enige sprake geweest van een milde vorm van obstructie — en soms iets meer dan dat — maar het verhaal van een jaren- of eeuwenlange, beestach tige vervolging, met duizenden martelaren et cetera is buiten alle proporties en niets meer dan met zorg opgebouwde en effectieve flauwekul. Flauwekul die overigens uitstekend past in Hartmans’ betoog, namelijk dat het verstandig is om het handelen van het Vaticaan toch vooral ook te bezien vanuit het perspectief van machtspolitiek.

J.J. VERSTRATEN, Tijnje

Het eiland Nederland

De linkse traditie die De Groene vaardig helpt handhaven is aartsconservatief. Ze stamt uit de tijd van werkmanspetten en Ot en Sien en is daar nooit van losgekomen. Daarbij hoort een dogmatisch nationalisme dat alleen verdund wordt door roepen om een gekozen staatshoofd en afschaffen van de Eerste Kamer. Dat levert periodiek onmachtig nostalgisch gejammer in De Groene op. Een recent staaltje is de tirade van Arjo Klamer tegen de euro (in De Groene van 12 januari). Samengevat: de fictie dat Nederland een eiland is dat zich verre van de boze Europese wereld moet houden.

Ruim vijftig jaren na de Tweede Wereldoorlog, die ik als kind heb ondervonden, is er enige ordening in West-Europa ontstaan. Evengoed bestaan nu naast de euro nog zestien andere valuta in Europa, zonder Malta, Cyprus, Turkije of de landen van de voormalige Sovjet-Unie mee te tellen.

Het boemanverhaal over Italië is versleten en onwaar. Als betrokkene bij een Italiaanse industrie weet ik hoe sterk en gestaag de economie daar is, onafhankelijk van politieke capriolen.

Het zal De Groene sieren ook eens de pen te lenen aan economen die al moderner kleding dragen.

H.A. DAS, Bergen (NH)

De Swaan

In het artikel «Darling, is de Bokma cold?» (in De Groene van 12 januari) spreekt Abraham de Swaan over het onbenul van voormalig minister van Onderwijs Jo Ritzen toen die het had over de invoering van het Engels in het Nederlandse onderwijssysteem, over de verstrekkende gevolgen die dit zou hebben en over het feit dat het Engels deze steun helemaal niet nodig heeft. Ik ben het hier volkomen mee eens.

De werkelijkheid is helaas anders. Veel colleges die ik volg, worden gegeven in het Engels vanwege de aanwezigheid van een of twee niet-Nederlandstalige studenten. Daarnaast is dit jaar door de faculteit economie begonnen met een volledig Engelstalige «Bachelor». Ongeveer de helft van de studenten in deze groep is Nederlands. Als ik tegenover docenten mijn onvrede uit, krijg ik steevast het argument dat «het toch niet is tegen te houden».

Medestudenten reageren in woorden van dezelfde strekking. Als ik stug het Nederlands blijf gebruiken, word ik meewarig aangekeken. De verstrekkende gevolgen maak ik elke dag mee. Het niveau van het Engels van de docenten zal ik buiten beschouwing laten, maar van een goede informatieoverdracht is wat mij betreft absoluut geen sprake.

FLORIS HEUKELOM, Amsterdam

student economie aan de UvA