Ingezonden brieven

Grrr

Oorlog

Het verwondert mij dat Joeri Boom en Sander Pleij in hun artikel Oorlog van achter de dijken (in De Groene van 17 november) volledig voorbijgaan aan de alom waarneembare geest van onze tijd, die doordrenkt is van de mensenrechten en daarmee van het vredesideaal. Dat de gebeurtenissen van de elfde september op geen enkele wijze te rijmen zijn met deze tijdgeest, staat buiten kijf. Maar datzelfde geldt voor de routinereactie van militaire vergelding, waarvan — net als bij de terreuraanslagen — de rechten van de mens het eerste slachtoffer zijn, hoewel iedereen daar de mond vol van heeft.

Om aan deze uitzichtloze, wraakzuchtige maalstroom van de geschiedenis te ontkomen, is het geboden dat wij — als mensheid — eindelijk onze verantwoordelijkheid nemen en zonder voorbehoud de confrontatie met onze tijdgeest aangaan. Deze strijd, die een ieder waar ook ter wereld aangaat, zal zonder meer duidelijk maken dat wij voor de realisatie van het wereldwijd levende mensenrechten- of vredesideaal, dat terrorisme uitsluit, niet bij de VS maar bij de VN ons heil moeten zoeken.

De broodnodige beleidsmatige vertaling hiervan vereist echter van onze huidige machthebbers allereerst de ruiterlijke erkenning dat in het licht van de geest van onze tijd, het door de VS gedicteerde inter nationale antiterrorismebeleid niet getuigt van realiteitszin maar van struisvogelpolitiek. Voor het adequaat aanpakken van het terroris me vraagt onze tijdgeest namelijk niet om een internationale coalitie ter bestrijding van het terrorisme, ofwel om oorlog, maar om een internationale coalitie ter hervorming van de Verenigde Naties, ofwel om vrede, zoals iedere goede verstaander zal beamen.

WOUTER TER HEIDE, Zwolle
Rosenmöller en Pronk

De manier waarop René Zwaap en Menno Hurenkamp Paul Rosenmöller en Jan Pronk wegzetten (in De Groene van 24 november) is hopelijk niet alleen mij in het verkeerde keelgat geschoten.

Terwijl de denigrerende krachttermen je om de oren vliegen, verdwijnt elke nuance uit de stellingnamen van Pronk en Rosenmöller en de moed die zij toonden door als publieke figuren van hun wankelmoedigheid blijk te geven.

De twijfels waar velen van ons letterlijk aan lijden en waardoor je je voortdurend een zwalker voelt, worden dus niet alleen door het ongevaarlijke voetvolk gedeeld, maar zijn nu ook door welbespraakte politici verwoord.

Een oorlog tegen terroristen die weerzin oproept. Een overwinnaar die een deel van het gelijk krijgt, waardoor de twijfel aan eerdere antigevoelens wordt verkleind. De bloedbaden die de Taliban weliswaar verdrijven, maar onevenredig lijden veroorzaken. Enzovoort. Juist van De Groene verwacht ik bespiegelingen over die twijfel en niet het politiek correct afrekenen met mensen die laten zien dat zwart en wit wel degelijk tegelijk bestaan. En dat dat niet meteen leidt tot meningen die ideologisch solide zijn zoals Zwaap en Hurenkamp eisen.

O, het zijn maar persoonlijke meningen en iedereen mag toch zeggen wat hij wil? Ja, maar niet zo goedkoop en zeker niet in De Groene. En reken maar dat ik Zwaap en Hurenkamp blijf volgen, want ze schrijven goed en ik lees ze graag, alleen nu even niet.

FRITS VOGELS, Holysloot