Ingezonden brieven

Grrr

Vidal

Bij het artikel De oliejunta van Bush jr. (in De Groene van 9 november) wordt de bejaarde maar nog immer vitale Gore Vidal «Amerika’s meest omstreden criticaster van de regering-Bush» genoemd. Hoezo, criticaster? Volgens míjn woordenboek is een criticaster nog het best te omschrijven als een muggenzifter. Van zo iemand zal De Groene toch geen omvangrijk stuk afdrukken? Bovendien wordt Vidal geïntroduceerd als «adviseur van president Kennedy». Ook dat lijkt me niet juist. Toegegeven, Vidal leende JFK soms boeken en besprak die met hem, maar voor het overige bleven de contacten tussen beide heren van beperkte aard. Of zoals Vidal zelf schrijft: «We ontmoetten elkaar slechts terloops en met lange tussenpozen, en tot mijn vreugde kan ik zeggen geen enkele invloed te hebben.» (Gore Vidal, United States: Essays 1952-1992, p. 799) In een voetnoot zegt hij nog het volgende: «Op het persoonlijke vlak had ik tot op het laatst waardering voor Kennedy. Maar niet voor zijn beleid als president vanaf het moment dat hij Cuba binnenviel. (…) Ik verdenk hem ervan dat hij oorlog een leuk spelletje vond.» (p. 803) Dat is niet bepaald de taal van een adviseur, en in geen enkel ander boek wordt Gore Vidal dan ook als zodanig opgevoerd. Maar dus wél in De Groene Amsterdammer.

Overigens is het wel vermakelijk dat de 77-jarige Vidal de regering-Bush een junta noemt, met hitleriaanse methoden, en oliebelangen beschouwt als de voornaamste drijfveer van de zittende Amerikaanse keizer en zijn handlangers. Misschien heeft u dus toch gelijk en is Gore Vidal wel degelijk een monomane criticaster — van iedere Amerikaanse president.

A. LAMMERS, Koudekerk aan den Rijn