Ingezonden brieven

Grrr

Michael Hardt

Michael Hardt beweert (in De Groene Amsterdammer van 22 februari) dat het anti-Amerikanisme in de Europese vredesbeweging neigt naar een overmatig homogene visie op de VS.

Met deze bewering schept Hardt zelf echter een overmatig homogene visie op de vredesbeweging, die zeer divers van karakter is, zoals iedereen bij de antioorlogs demon stratie in Amsterdam heeft kunnen vaststellen. Van een algemeen soort anti-Amerikanisme was nauwelijks sprake, wel van kritiek op de regering-Bush. Maar dat is logisch, aangezien deze de initiatiefnemer is van de oorlogsplannen. Ook op Hardts visie dat de «anti globa lise ringsbewegingen» wat dit betreft «verre superieur» zijn aan de antioorlogsbeweging valt wat af te dingen. Delen van de antiglobaliseringsbeweging hebben last van een nationalistische reflex en een sterk anti-Amerikanisme. Het is niet enkel internationalisme wat hier de klok slaat.

DAVID VERVOORT, Leiden

Poetin en Irak

In Irak heeft Rusland de sleutel tot vrede in handen (zie ook De Groene van 15 februari). Rusland is al bijna vijftig jaar de militaire adviseur van Irak en decennialang een belangrijke investeerder. Oorlog zou zijn belangen onherroepelijk aantasten, maar dat kan worden voorkomen als Irak zou liberaliseren. Rusland heeft dat zelf de afgelopen tien jaar ook ervaren. Daarom kan het van advies dienen, en als Irak die adviezen niet opvolgt, dan heeft Rusland de macht de veranderingen af te dwingen. Want Irak zonder Russische militaire en politieke steun heeft weinig betekenis. Bij liberalisering van Irak kan een overgangsregering van korte duur aantreden met vrije democratische verkiezingen als sluitstuk. Toezicht van de Veiligheidsraad is nodig om militaire conflicten tussen diverse facties in Irak te voorkomen. Het liberaliseren van een totalitaire dictatuur is één keer geslaagd: in Cambodja. Zo ook in Irak heeft liberalisering pas onder oorlogsdreiging een kans van slagen.

De Verenigde Staten hebben hier belang bij, want in vrije verkiezingen zal er een massale steun voor Amerika zijn: dat hebben alle postcommunistische verkiezingen in Midden- en Oost-Europa uitgewezen. Daardoor krijgen ze toegang tot de olieproductie. Voor Saddam Hoessein is een bescheiden positie na een overgangsregering wellicht te verkiezen boven de hoofdrol in een Haags proces, terwijl de Irakese bevolking in al haar diversiteit zich probeert te verzoenen. Ook dat is al vaker vertoond, zoals in Zuid-Afrika.

Rusland heeft belang bij zo’n oplossing. Zijn politieke status als vredestichter zou floreren en de investeringen in Irak blijven renderen.

Het beleid van de Europese Unie daarentegen voegt weer een trauma toe aan een lange rij. Misschien kan het «energieplan Lubbers» uit de jaren negentig, bedoeld om de Russische energieproductie te stimuleren, worden geactualiseerd. Daarmee kan Nederland in alle bescheidenheid ook een vredes missie vervullen.

JORAM KROZEN, Amsterdam

Politiek sonnet

Uw politiek-sonnetdichter lijdt niet bepaald aan rechtlijnigheid. In De Groene van 29 september 2001 laakte hij Paul Rosenmöller, die toen vraagtekens plaatste bij de Amerikaanse plannen om Afghanistan aan te vallen. Is Paul vergeten dat de VS Nederland in 1945 bevrijd hebben? Wij moeten dankbaar zijn!

In De Groene van 15 februari 2003 laakte hij Jaap de Hoop Scheffers slaafse volgzaamheid ten opzichte van Colin Powell. Geldt dat argument van dankbaarheid om de bevrijding in 1945 niet voor De Hoop? Het bestaat immers al tientallen jaren. Tijdens de Vietnam-oorlog bracht mijn conservatieve schoonvader het al naar voren.

Is nu dan toch eindelijk de uiterste houdbaarheidsdatum van dat onzinnige argument verstreken, of is het gewoon een kwestie van «hoe en wat je ook doet of zegt, het is óf niet goed, óf het deugt niet»?

HANS HUIJBOOM, Amsterdam