Ingezonden brieven

Grrr

Landschapsvervuiling

Het artikel Het einde van de vrijblijvendheid (in De Groene Amsterdammer van 16 april) over de Architectuur Biennale, die in Rotterdam te bezichtigen is, is mij uit het hart gegrepen. Onder meer wordt hierin beschreven hoe het landschap langs snelwegen «schijnbaar achteloos tot stand komt».

Ook ik erger me al jaren aan het op grote schaal en in een zeer rap tempo vervangen van het groene landschap langs de snelwegen door bijvoorbeeld bedrijfsterreinen. Zelfs in het oosten en noorden van het land begint men deze gewoonte te hanteren. Als dit nog twintig jaar in dit (steeds snellere) tempo doorgaat, hebben we inderdaad te maken met «de betonnen nachtmerrie van Los Angeles», die in het artikel genoemd wordt. Als je het bedrijfsterrein bij bijvoorbeeld Maassluis ziet, zie je waar deze Moderne Hufterigheid toe in staat is. Ik begrijp de gedachte hierachter wel: het milieu bij die snelwegen is toch al verpest, dus dan maakt het voor het milieu toch niet zo veel uit dat hier (milieuvervuilende) bedrijven gebouwd worden.

Maar men vergeet hierbij de mensen die in die auto’s zitten. Waarom moeten die miljoenen mensen elke dag tegen die over het algemeen verschrikkelijk lelijke gebouwen aankijken? Onderwijl worden door de overheid elk jaar honderden miljoenen gestoken in de ontwikkeling van zogenaamde landinrichtings- en recreatiegebieden. Deze gebieden worden wekelijks door gemiddeld enkele honderden mensen bezocht. Ik begrijp helemaal niets van dit beleid.

Verder moeten we het effect van al die reclameborden die we als automobilist elke dag vanaf die bedrijfsterreinen wel móeten zien niet vergeten.

Het is natuurlijk al meer dan erg dat radio- en tv-programma’s van die reclame doordrenkt zijn. Mogen we hiervan dan op die snelweg a.u.b. verschoond blijven? Zo’n twintig à dertig jaar geleden was het verboden om langs de snelweg reclameborden te plaatsen, om het landschap te beschermen en in verband met de verkeersveiligheid (we mochten niet te veel afgeleid worden bij het sturen). We keken een beetje neer op landen waar dit wel mocht, zoals België, Italië en Spanje. Door de verrechtsing van politiek Nederland kan op dit gebied nu echter alles. In sommige gebieden bestaat het uitzicht vanaf de snelweg uit één groot reclamebord. Nederland, tel je zegeningen!

De overheid investeert dus elk jaar honderden miljoenen in gebieden waar bijna niemand ooit komt. Misschien is het een goed idee als die overheid in de gebieden waar dagelijks wél miljoenen mensen komen, namelijk de snelwegen (het is jammer, maar wel de realiteit!), zou zeggen: het is verboden om te bouwen langs de snelwegen in een strook van één à twee kilometer breedte. Dit om het mooie Nederlandse landschap te behoeden voor de anders onvermijdelijke nachtmerrie van de betonbakken van Los Angeles!

FRITS BENSCHOP, Scheveningen