Ingezonden brieven

Grrr

Waxwings

Na lezing van Sander Pleij’s bespreking van de historische roman Waxwings van Jonathan Raban (Bang! Bang! Bang! Hier ben ik! in De Groene Amsterdammer van 15 november) bleef ik zitten met de titel. Een poging tot verklaring.

Waxwing is de Engelse naam van de pestvogel, een wintergast (invasievogel) uit Lapland en Siberië. Als het deze vogels daar te koud wordt, vertrekken ze. Zo kwamen ze in de winters van 1963 en 2001 massaal naar West-Europa. In vroeger tijden werd hun verschijning vaak als voorbode van een pestepidemie gezien. Vandaar hun Hollandse naam. In Groot-Brittannië heet de vogel waxwing. Als je namelijk goed kijkt, zie je aan de tip van elk handveertje op zijn vleugels een gestold, rood druppeltje. Heel apart. Net of elke schacht afzonderlijk in zegellak (sealing wax) is gedoopt.

Waarschijnlijk hangt de titel van het besproken boek samen met het massale, invasionele optreden van de «vreemde vogels», die als brengers van de pest zoveel onheil veroorzaken. Maar dat is gissen.

MICHAEL SPAAN, Diemen

Onderwijs

Aart Brouwer vindt dat je het onderwijs niet moet laten opdraaien voor sociale problemen (Waar blijft het taaloffensief? in De Groene van 8 november). Daarnaast is de groei van het aantal zwarte en witte scholen volgens hem geen probleem, aangezien zwarte scholen óók goed kunnen presteren. In plaats daarvan pleit Brouwer voor een taaloffensief om achterstandskinderen uit hun culturele isolement te halen: «nietsdoen is op termijn veel kostbaarder».

Helaas wordt Brouwers pleidooi al jaren gepraktiseerd op de scholen, blijkbaar zonder dat hij er erg in heeft. Sinds de jaren tachtig krijgen zwarte scholen bijna twee keer zo veel geld als witte scholen, wat leidt tot twee keer zo veel personeel en twee keer zo veel aandacht voor taalonderwijs. Toch is de klaagzang over het integratie beleid en (onderwijs)achterstanden nog nooit zo hevig geweest.

Dat spreiding niet dé oplossing is voor sociale problemen spreekt vanzelf. Het maakt echter wel een eind aan de groeiende apartheid in het onderwijs. Daarnaast bieden gemengde scholen de beste kansen voor achterstandsleerlingen. Maar vooral om leerlingen uit hun «culturele isolement» te halen, pleit de SP ervoor dat gemeenten en schoolbesturen afspraken maken over een evenredige verdeling van achterstandsleerlingen. Minister Van der Hoeven wil overigens hetzelfde, want zo staat het ook in het regeerakkoord. Het «oppakken en verslepen van kinderen» is daarbij volstrekt niet aan de orde.

Brouwers pleidooi voor meer taalonderwijs is niet verkeerd, het is alleen meer van hetzelfde. Daarom is het goed dat nu eindelijk een politieke meerderheid ontstaat voor maatregelen die verder gaan dan de bekende weg. Afschaffing van artikel 23 van de Grondwet hoort daar wat de SP betreft ook bij. Als christen-democraten daarvan schrikken, dan moet het maar. Nietsdoen is op termijn veel kostbaarder.

JASPER VAN DIJK, Amsterdam

fractiemedewerker SP