Ingezonden brieven

Grrr

Wat Hitler las (1)

Pieter van Os en Sander Pleij stellen in «Wat Hitler las»(in De Groene Amsterdammer van 7 februari) dat het twijfelachtig blijft of Hitler de boeken uit de collectie van de Library of Congress werkelijk heeft bekeken, laat staan gelezen. Terecht. Want dat enig lid van de familie Wagner (zelfs de aangetrouwde) ooit een grammaticaal dubieuze opdracht als «Fuer mein geliebter Fuhrer» uit de pen heeft laten vloeien, lijkt me, inderdaad hoogst twijfelachtig.

HEIN VAN AMEIJDEN, Helmond

Wat Hitler las (2)

De Groene Amsterdammer schrijft dat de journalist Timothy Ryback in een reisgids over Berlijn een lange zwarte haar vond van hoogstwaarschijnlijk Adolf Hitler. Ik was gefascineerd omdat ik zelf even daarvoor had geschreven over het gedicht Todesfuge van de holocaust-over levende Paul Celan en de hierop gebaseerde schilderijen Dein goldenes Haar Margarethe, Dein aschenes Haar Sulamit en Sulamith van Anselm Kiefer. Ik kan mij niet aan de gedachte onttrekken dat ook deze journalist het gedicht van Paul Celan over de holocaust als uitgangspunt heeft gebruikt voor zijn artikel in Atlantic Monthly.

ERIK VAN LOON

Terra Incognita

Met grote instemming en geroerd heb ik het essay «Terra Incognita» van Kees Beekmans (in De Groene Amsterdammer van 24 januari) gelezen. De beschrijving van de ervaringen getuigt van een groot inlevingsvermogen, terwijl hij ook goed vertelt wat er in hemzelf omgaat. Ik geloof dat dit een essentieel element van de omgang van docenten met (allochtone) leerlingen is: contact houden. Dus in plaats van door te schieten naar de Kritische Ouder in jezelf («Luister nou eens naar me!» en: «Als je nou niet dit doet, dan…») de emoties en uitingen te spiegelen die je ziet bij de ander.

HANS VOOGT, Amsterdam