Grrr

PSF Best een leuk stuk over ‘De Rode Mythe’ in het nummer van 7 januari, maar ik moet wel even reageren op wat Buitenlandse Zaken (wie op Buitenlandse Zaken?) gezegd zou hebben over de Politiek Sociale Faculteit: ‘Die rode faculteit? Wij nemen alleen mensen uit Leiden.’

Na mijn doctoraal PSF-A in 1956 ben ik gaan solliciteren, onder andere via het Gewestelijk Arbeidsbureau voor Academici. Dat had toen tenminste twee vacatures bij Buitenlandse Zaken in zijn bestand. Een daarvan werd mijn baan. De laatste stap in de sollicitatieprocedure was een gesprek met secretaris-generaal Van Tuyll. Hij informeerde belangstellend naar mijn PSF-herkomst, want, zei hij, wij krijgen hier meestal juristen uit Leiden of Utrecht. Een sollicitatie uit de PSF was kennelijk een nieuw verschijnsel, maar wel een waarvoor men open stond. Amsterdam, J. PETER PRINS
Dieren (7) In het artikel ‘De otterillusie’ in het kerstnummer van De Groene roept u een beeld op van een twijfelachtige onderneming om de ecologische structuur in Noord-Holland te versterken. Als we zien hoe weinig natuurlijke elementen er in grote delen van deze provincie nog aanwezig zijn en hoe versnipperd de overgebleven natuur is, is dat een terecht beeld. Het is jammer dat u het beeld dat u schetst ondersteunt met halve en hele onwaarheden. Met riet begroeide vlotjes kun je langs de grachten van Amsterdam tegenkomen, langs de sloten en vaarten in het landelijk gebied zijn dergelijke kunstgrepen niet nodig.
Er wordt verder een beeld geschetst van moedwillig verwaarloosde oevers en met lekkende koelkasten vervuilde faunapassages. Bij de projecten die wij bezocht hebben waren de walkanten nog steeds met hout of beton versterkt. Doordat een van de projecten net gereed was, lag het er nog kaal maar zeker niet moedwillig verwaarloosd bij. Tijdens de voorbereiding van het project is gesproken over de mogelijkheid dat een faunapassage van boomstronken illegale stortingen van grofvuil zou kunnen aantrekken. Tot nu toe hebben deze alleen in de verbeelding van Joris van Casteren plaatsgevonden.
Voor het slagen van een project is het van groot belang van de verschillende betrokken belangengroepen een goed beeld te hebben. Wij hebben openhartig met Joris van Casteren gesproken over die verschillende groepen. Hij heeft dit op een badinerende wijze weergegeven.
Overleg met boeren en hun organisaties en de waterschappen is belangrijk. De boeren staan van veel kanten onder druk. Inleveren ten behoeve van de natuur betekent voor hen inkomensverlies. Compensatie voor dit verlies is een normale zaak. Helaas zijn er vanuit het otterproject geen gelden voor beschikbaar. We zijn wel op zoek naar financieringsbronnen. Haarlem, Dienst Landelijk Gebied G.J. BOUWMEESTER (Werkgroep verbindingszones) A. BERGFELD (Otterprojectteam)
Dieren (8) Het artikel 'De otterillusie’ in het kerstnummer van De Groene bevat een aantal feitelijke onjuistheden waarvan ik er enkele bij u onder de aandacht wil brengen.
In uw artikel wordt vermeld dat in Noord-Holland honderdveertig miljoen per jaar wordt geïnvesteerd in ecologische verbindingen. Dit bedrag lijkt mij schromelijk overdreven. Ter vergelijking: jaarlijks wordt door het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij gemiddeld 223 miljoen gulden uitgegeven aan het beheer van de natuur voor geheel Nederland. Als provincie Noord-Holland geven we jaarlijks zo'n elf miljoen uit voor het aankopen van natuurgebieden, en voor het inrichten en beheren ervan.
De realisering van het otterproject kost volgens de raming van de Grontmij twintig miljoen, en geen dertig zoals vermeld in het artikel. Zo ver mij bekend is de provincie Noord-Holland niet voornemens een visverbod in te stellen ten behoeve van de otter. Evenmin is het afsluiten van wandelpaden voor ecologische verbindingszones aan de orde. Het vermelde kerkepad is niet gesloten vanwege het otterproject, maar omdat het meer dan dertig jaar niet is gebruikt, en dan vervalt het gebruikersrecht. De geciteerde Vladimir Mars is overigens niet werkzaam bij Nemo maar bij de Stichting Lopende Zaken.
Ik hoop dat uw tijdschrift in de toekomst wederom aandacht wil besteden aan de natuur in Noord-Holland. De natuur kan in onze druk bevolkte provincie de aandacht goed gebruiken. Over de juiste feiten zullen wij u zo gewenst graag informeren. Haarlem, C.A. VENDRIK Hoofd bureau Natuur, Provincie Noord-Holland
Piet Vroon Het Groeneprofiel van Piet Vroon door uw verslaggever Arjan Visser in De Groene van 21 januari vond ik een beetje overbodig. Op zich beklemmend, zo'n bezoek aan een zieke man, en dat weet Arjan Visser ook goed over te brengen, maar de betreffende persoon heeft ook nog wat betekend tijdens zijn werkzame leven. Om een kennelijk min of meer als in memoriam bedoeld stukje te plaatsen waarin slechts in één zin Vroons eruditie wordt genoemd en de rest gewijd is aan een persoonlijk getinte beschrijving van zijn door de media meebeleefde onttakeling, vind ik heel wat minder sympathiek dan bijvoorbeeld het laten schrijven van een in memoriam voor Maarten Schakel door Willem Aantjes. Rotterdam, H.J. VAN DER ZEE
Links! Je leest zo'n artikel van Herman Franke in De Groene van 21 januari en gevoelens van enthousiasme en idealisme nemen bezit van je. Ja, verdomme, zo is het, Herman! Maar kort daarna word je geconfronteerd met een corrigerende actie van dat vermaledijde brein van je, dat al zo dikwijls roet in de idealistische maaltijden heeft gegooid. Er komt een herinnering bovendrijven aan een uitspraak van Eddy du Perron, die in een brief aan zijn vriend Menno ter Braak schreef: 'Zo af en toe heb ik zin om met een knuppel op zowel Rechts als Links in te slaan!’
Toch blijf je nog even denken dat het wel grappig is, zo'n linkse ouwe-getrouwe. Wel erg naiëf, natuurlijk. Doch dat maakt hem juist wel sympathiek. Maar dan stuit je opeens op dat verbijsterende zinnetje: 'Je zou kunnen zeggen dat de communistische misdaden tenminste nog uit idealisme en liefde voor de medemens geboren werden.’ Dan wil dat beeld van die knuppel niet meer weg uit je brein! Sellingen, W. GERTH