Grrr

Opheffer
In zijn column ‘Uitgevers zijn dom’ van 2 april jl. poneert uw columnist Opheffer een aantal insinuerende filippica’s wat betreft de zogenoemde ‘allochtone’ auteurs, die zichzelf als zodanig zouden afficheren.

Aangaande zijn opmerking ‘Hoe komt het toch dat allochtone schrijvers in Nederland in het algemeen zo slecht zijn?’ het volgende: Onze Nederlandse auteur Abdelkader Benali is met zijn roman Bruiloft aan zee op 2 april j.l. genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 1997. Uit het juryrapport: 'Het belangrijkste literaire debuut van 1996.’ In 1994 gaven wij bij uitgeverij Arena de dichtbundel Mijn vormen van Mustafa Stitou uit. Op het buikbandje stond: 'Eindelijk weer een dichter!’, een uitspraak van Remco Campert, die de auteur introduceerde op Poetry International 1994 - een festival dat wij niet herkennen als multicultureel, allochtoon of anderszins. Stitou werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs (voor het beste poëziedebuut).
Eveneens scoutten wij voor Arena - dus voor ons vertrek naar en oprichting van Vassallucci - de auteur Hafid Bouazza, die inmiddels de E. du Perron-prijs heeft ontvangen. Uitgeverij De Geus publiceert Kader Abdolah. Een auteur die reeds diverse prijzen heeft ontvangen en in Frankrijk uitgegeven zal worden door Gallimard.
Om met Nieuwe Revu te spreken: Wie denkt Opheffer wel dat hij is? Waarom noemt Opheffer de auteurs en hun uitgevers niet gewoon bij de naam?
Wij hebben - in tegenstelling tot onze collega’s van de Arbeiderspers - geen van buikbandjes als 'Haagse Marokkaan’ of advertenties als 'Marokkaanse Zwagerman’ voorziene auteurs uitgegeven. Sterker nog: wij zijn van mening dat de zogenaamde 'grote’ uitgevers over de rug van trendsettende, kleine kwaliteitsuitgeverijen op een ranzige manier aan de haal gaan met de zogenaamde 'allochtone’ literatuur. En dat die er via buikbandjes als bovengenoemde voor zorgen dat integere uitgevers zich via ingezonden brieven moeten verweren tegen kortzichtige, beledigende, door-en-door Hollandse columnistenprietpraat. Amsterdam OSCAR VAN GELDEREN, LEX SPAANS, Uitgeverij Vassallucci
Karakter (1)
De beschouwing van Rob van Erkelens over Bordewijks roman Karakter in De Groene van 9 april is een redelijk informatief stuk. Van Erkelens noemt mij als een van zijn bronnen: 'Bordewijk-biograaf Reinold Vugs’. Uit zijn beschouwing blijkt echter nergens dat twee jaar geleden een Bordewijk-biografie van mijn hand verschenen is bij de Prom. Waarom ik dit vermeld? Nu, zoals wellicht bekend is bij Bordewijk-watchers zouden er sinds jaar en dag een aantal biografen bezig zijn aan een levensbeschrijving. De een roert de trom wat harder dan de ander, maar feit is dat er tot op heden nog maar één biografie gereed is gekomen: die van mij.
Nu ik toch bezig ben, wil ik meteen even reageren op het zure stuk van Annemieke Hendriks over de film Karakter van Mike van Diem. Ik vind dat ik me als biograaf best een beetje als purist mag gedragen. Hendriks echter toont zich roomser dan de paus en rechter in de leer dan Bordewijk ooit geweest zou zijn. Ze vindt dat Van Diem een film had moeten maken die, op haar suggesties afgaand, nooit een publieksfilm had kunnen worden. Wie Van Diem en zijn team echter hebben gevolgd de afgelopen tijd, had kunnen weten dat hij een 'on-Nederlandse’ film wilde maken en zich weinig heeft aangetrokken van de gebruikelijke conventies. Ik besef goed dat Van Diem in een aantal opzichten inderdaad een 'dikke’ film heeft gemaakt. Maar ik weet ook dat hij nooit anders gewild heeft. Ook vind ik dat hij, wat de uitwerking van het vader-zoonconflict en van de andere karakters in hun onderlinge relaties betreft, de geest van Bordewijks werk op een eerlijke en vooral overtuigende wijze vorm heeft weten te geven. Films met Oscar-potentie, zoals Hendriks zelf suggereert aan het einde van haar artikel, zijn in haar ogen blijkbaar op voorhand verdacht. Zoetermeer, REINOLD VUGS
Karakter (2)
Hoewel ik het artikel van Annemieke Hendriks 'Je doet maar’ in De Groene van 9 april met belangstelling heb gelezen, moet mij toch iets van het hart. Aangezien ik Karakter van Van Diem met veel bewondering en genoegen heb bekeken, vind ik het artikel van Hendriks aan de slappe kant.
Omdat ik geloof dat er tussen de versies van Walter van der Kamp en Mike van Diem geen enkele vergelijking kan bestaan, daar het hier gaat om een tijdsverschil van meer dan twintig jaar, kreeg ik het idee dat het weer eens zo'n verhaal was van 'doe maar gewoon…’ Van Diem heeft duidelijke afwegingen gemaakt, gebaseerd op de behoeften van deze tijd. Ja, het ziet er prachtig uit, de muziek is mooi en het is god zij dank wat moderner dan de versie uit 1971, die overigens ook prachtig was. Zelden zagen we in Nederland een film die zo overduidelijk de kans heeft gehad werkelijk iets neer te zetten qua vormgeving. Niet dat gedoe van 'soberheid is kwaliteit’.
Van Diems film is sober in verhaal en gevoel. Er wordt minimaal 'opgeleukt’ en stoer gedaan. Een uitermate strakke prestatie van de acteurs is een speciale vermelding waard, want Nederlanders zijn nou eenmaal wat aan de stugge kant en dat onmiskenbare karakter zit erin naar mijn mening.
Zelden heb ik film zolang onderhuids voelen nabranden. En dat staat los van welke vorm van vergelijking dan ook. Laten we de dingen eens op zichzelf staand zien, al is het maar uit respect voor de makers. Amsterdam, MELOU VAN DEN BERG
Goddelijke getallen
In De Groene van 26 maart doet Margaret Wertheim de uitspraak dat de roomse kerk wetenschappelijk verantwoord bezig was toen ze Galilei afwees. Op grond van haar verankering in het verleden liet die kerk de zon om de aarde draaien; Galilei liet mede op grond van waarnemingen met een telescoop de aarde om de zon draaien. De bestaande machtsverhoudingen gaven de kerk de gelegenheid Galilei te veroordelen tot levenslang huisarrest.
In het kader van de zo nu en dan opduikende zelfreinigingswerkzaamheden heeft diezelfde roomse kerk dit jaar alsnog Darwins evolutieleer aanvaard. Alleen voor de herkomst van de menselijke geest hebben ze een uitzondering gemaakt en dat niet op grond van wetenschappelijke overwegingen. Over een jaar of wat zullen ze deze dwaling ook wel herroepen. Vijf jaar geleden is ook Galilei in ere hersteld.
Dan komt onvermijdelijk de vraag op of Wertheim dit als onwetenschappelijk en onverantwoord ziet. Kropswolde, BART VAN DER VALK ZUID-AFRIKA