Grrr

WNF
Het artikel van René Zwaap over het WNF in De Groene van 5 november zat vol suggesties en veronderstellingen. De rol die Prins Bernhard gespeeld zou hebben komt op mij volstrekt ongeloofwaardig over.

Wat ik wel denk is dat het WNF een té grote omvang heeft gekregen met alle bijverschijnselen van onbestuurbaarheid. Een bonte rij van criminelen heeft haar kansen gezien en gegrepen. Deze ontwikkelingen zie je ook in het Verenigd Europa, veel te groots opgezet en mede daardoor onbestuurbaar en onwerkzaam. Den Dolder, AUKJE DE VRIES
Koerswinsten
Omdat een systeem voor belastingheffing willekeurig lang - dus oneindig lang - toegepast moet kunnen worden, moet de totale geheven belasting wel een vastgesteld deel van de totale productie zijn. Bij de ‘herendiensten’ die vroeger gevraagd werden, is vanzelf aan deze regel voldaan. Vooral de recente koersstijgingen roepen de gedachten op dat in de vermogensaanwas nog een terrein voor belastingheffing braak ligt. Ook de heer Wöltgens ziet in De Groene van 29 oktober de daaruit voortvloeiende revenuen al binnenstromen.
Zulke gedachten berusten op een gebrekkig inzicht. In de eerste plaats zijn koerswinsten in beginsel (meestal) schijnwinsten. Als men die belast, zouden ook schijnverliezen belast moeten worden, en dan dus negatief. Natuurlijk kan een koerswinst wel gerealiseerd worden door de betreffende aandelen te verkopen, maar als iedereen dat doet, zal zo'n koers snel zakken. Wie een belastingaanslag krijgt wegens koerswinsten, zal deze belasting in beginsel uit zijn inkomen betalen. In zijn geheel beschouwd betekent koerswinst immers niet dat het gehele productieapparaat in waarde is toegenomen.
Nu ligt het voor de hand te geloven dat de waarde van het productieapparaat uiteindelijk afgeleid moet worden uit de productie die dat productieapparaat levert. Als door een revolutionaire uitvinding in bedrijf A de productie van A die van bedrijf B gaat vervangen omdat de productie van B overbodig of te duur is geworden, zal - in eerste instantie - de waarde van bedrijf B nul worden, en de waarde van bedrijf A ongeveer de som van de oorspronkelijke waarden van de bedrijven A en B. A verdrijft B. (Ik zie even af van liquidatiewaarde en dergelijke.) Als men nu - bij wijze van gedachtenexperiment - alle inkomens constant houdt, moet ook de totale opbrengst van de totale productie constant blijlven. Investeringen lijken niets op te brengen, en er is dan helemaal geen waardestijging van het productieapparaat, en dus ook geen vermogensaanwas. Dit is een correcte conclusie die enigszins paradoxaal lijkt, alsof noch wij noch de gemeenschap 'rijker’ worden van productieverhoging. Van potlood en papier naar beeldscherm en Internet, een calculator voor de prijs van een leitje! Wanneer wij als consumenten tevreden waren met een afnemend aandeel in de in omvang en gecompliceerdheid toenemende productie, zou er natuurlijk wel ruimte zijn voor belastingverhoging, maar dan van de inkomstenbelasting.
In dit betoogje ben ik ervan uitgegaan dat onze overheid er niet op uit is een toenemend aandeel in het productieapparaat in beslag te nemen. In feite worden alle belastingen uit het totale inkomen betaald. Alleen in feodale landen is het denkbaar dat de overheid productiemiddelen, infrastructuur en roerende goederen, bij wijze van belasting in beslag neemt.
De hierboven gevoerde redenering laat ook zien dat vermogensbelasting en successierechten niet goed gemotiveerd kunnen worden. In de praktijk worden ook deze belastingen uit inkomen betaald. 'Links’ wil dit niet waar hebben uit een verklaarbare maar niet altijd terechte afkeer van 'de rijken’. Enschede, D. KLEIMA
Broeikas
Drie kostbare pagina’s van De Groene van 26 november voor opgeklopte beschuldigingen aan een vermeende CO2-lobby en de milieubeweging. Wat zonde van de ruimte. Het valt me ook tegen van Aart Brouwer dat hij zich zo gemakkelijk van alles laat wijsmaken. Voorzover mij bekend is wordt niemand 'de mond gesnoerd’. Dat blijkt ook uit zijn eigen tekst. Er is een levendige discussie in verschillende tijdschriften, zegt hij zelf, en de ondertekenaars van het Heidelberg Appeal en de Verklaring van Leipzig wordt zo te zien ook niets in de weg gelegd. Misschien zijn hun opvattingen gewoon niet zo gefundeerd als ze zelf denken.
En wat is er 'gevaarlijk’ aan de opvatting dat er aan het produceren van steeds meer CO2 grote risico’s zijn verbonden? Zelfs al zou een aantal van de nu waarschijnlijk geachte effecten niet optreden of anders uitvallen (bijvoorbeeld door nog onbekende tegeneffecten), dan nog is het verstandig te streven naar veel minder CO2-productie en zo snel mogelijk over te gaan op alternatieve energie. Er zijn verschillende goede redenen om het gebruik van fossiele brandstoffen drastisch te verminderen, met name in de rijkere, geïndustrialiseerde landen. Het is een eindige grondstof, de winning en het transport zijn milieubelastend, het gebruik is vervuilend, en tenslotte is er dan ook nog het versterkte broeikaseffect.
Ik hoop echt dat de regeringen in Kyoto een aantal substantiële afspraken maken over die vermindering. Het is namelijk wel degelijk een 'echt’ milieuprobleem en niet een afleidingsmanoeuvre, zoals Remi Poppe schijnt te denken. En het zou als besluit functioneel zijn voor zeer veel andere mogelijke besluiten die ook met duurzaamheid te maken hebben. Bilthoven, BRAM VAN DER LEK