Grrr

Hoofdstad Rheden (Gld.) woont de heer Th.H. Hij heeft een boekbinderij in een zijstraat van de Groenestraat, de belangrijkste winkelstraat van de plaats. In een andere zijstraat woont hij met zijn gezin. Th.H. is voorzitter van de schaakclub. Hij meent dat Rheden het centrum van de wereld is, met daarin de Groenestraat als kern. Men behoeft niet buiten Rheden te gaan om het leven in zijn beste verschijningsvormen te genieten. Als de regionale schaakcompetitie het voorschijft, is hij nog wel bereid om elders te schaken, ondanks het aantreffen van lieden die eenzelfde mening over hun woonplaats hebben als Th.H. over Rheden. De meningen van die lieden zijn weliswaar absurd, maar, zo meent Th.H., men moet ze niet te hard vallen. Ze weten niet beter.

In Amsterdam (N-H) woont de heer M.v.A. Hij heeft een weekblad uit te geven aan het Westeinde, een belangrijk intellectueel centrum van de plaats. M.v.A. werkt te Amsterdam en is vertrouwd met straten als de Vijzelstraat en de Reguliersbreestraat. Boven Amsterdam gaat niets, zo meent de heer M.v.A. Men behoeft niet buiten Amsterdam te gaan om het leven in zijn beste verschijningsvormen te genieten. Beter: men zou niet buiten Amsterdam behoeven te gaan.
Maar de heer M.v.A. heeft van tijd tot tijd elders zaken te verrichten. Dan treft ook hij lieden die menen dat het centrum van de wereld vrij nauwkeurig met hun woonplaats samenvalt, zoals die lui uit Hilversum en Bussum met hun merkwaardige omroep en uit Den Haag met hun politieke bevoegdheden. De heer M.v.A. ziet het met lede ogen aan en spuit, teruggekeerd in Amsterdam, zijn gal in het weekblad dat hij heeft vol te maken.
Wat onderscheidt nu de aanmatigende houding van de heer Th.H. van die van Martin van Amerongen in de Groene Amsterdammer van 14 februari? Dit: de aanmatiging van Th.H. is aandoenlijk, terwijl die van Van Amerongen een vriendelijk adjectief moet ontberen. De waarden van Ajax, het Concertgebouw, de IJsbreker, de Westergasfabriek, het Stedelijk Museum, Het Parool en De Groene Amsterdammer zijn bekend maar niet onaantastbaar. Zo moest de opgewonden oefenmeester van Ajax ervaren dat zijn club in Leeuwarden niet de beste was; het Concertgebouw is niet alleen een muziektempel, maar inmiddels ook een mikpunt van onvervalste (commerciele) reclame. Het Parool is voor niet-Amsterdammers geen moment in beeld.
Laat De Groene Amsterdammer er toch voor waken dat ze buiten een hoofdstedelijk provincialisme blijft. Rotterdam, A. P. VAN DER KLOET
Adoptie In De Groene Amsterdammer van 6 maart staat een stukje getiteld ‘Boterbriefjes voor iedereen of niemand’ van Jos van der Lans. Aan het eind van dat stukje komt hij te schrijven over adoptie. Wij begrijpen dat het niet iedereen gegeven is om daar met inzicht en intelligentie iets over te zeggen, en ook dat iro nie het journalistiek altijd goed doet, maar Van der Lans’ woorden gaan wel iets verder dan dat: hij noemt adoptie 'kinderhandel’. Hij beschuldigt daarmee expliciet de adoptieorganisaties (die werken onder supervisie van het ministerie van Justitie) van strafbare feiten. Die beschuldiging wordt geuit zonder ook maar een draadje aan onderbouwing. Den Haag, WIM ZONNEVELD voorzitter Vereniging Wereldkinderen
AutoDelen Met oma in een gedeelde auto - dat het kan, wil ik best geloven. Dat ik binnenkort met een magneetstrip op het voorhoofd overal naar binnen mag, geloof ik ook. Maar er is meer, al stond het niet in het artikel van Max Arian in De Groene van 13 maart.
De meeste AutoDelers hebben geen eigen auto die uit de vaart ge nomen wordt als ze gaan deelnemen. AutoDelen betekent voorlopig gewoon meer auto’s op straat, een voor de hand liggende gedachte die ontbreekt. Ik stel daarom voor: AutoDelen uitsluitend met auto’s die deelnemers tegen marktprijs aan het beheer verkopen.
Die soepele voorwaarden waarop Renault de DeelAuto’s levert zijn terug te voeren op klantenbinding en hogere verkoop. Wie als starter verantwoord DeelAuto rijdt in de binnenstad, koopt later in de suburb een eigen mobiel, eventueel om met de eveneens zelf uitgezochte lease-wagen de dubbele carport vol te krijgen.
En over de kosten valt toch meer te melden dan dat het duur wordt als je meer dan vijftienduizend kilometer per jaar rijdt. Zesduizend kilometer AutoDelen per jaar, tweeduizend in de stad en vierduizend buiten, kost al vijfduizend gulden, wanneer je in de stad even lang uit de auto bent als erin en bij tochtjes buiten twee maal zo lang. Dat is 417 gulden per maand. En dan ben je nog niet op vakantie geweest, om maar iets te noemen. Ter vergelijking: voor onder de vierhonderd gulden per maand heb je een OV- jaarkaart, of een degelijke tweedehands auto van tien mille, inclusief vaste lasten, onderhoud en financiering. Walsum, MAARTEN DULFER
De bende van Agnes Erachter komen dat journalisten van de Groene Amsterdammer hun bronnen niet checken, is als het moment waarop je zo rond je vierde levensjaar ontdekt dat Sinterklaas niet bestaat. Een doffe dreun. Die gevoelens van deceptie kwamen boven bij het lezen van het artikel: 'De bende van Agnes’ in De Groene Amsterdammer van 20 maart. De schrijvers, Stella Braam en Wim Iding, noemen Casa Rosso in een adem met de georganiseerde criminaliteit, de Joegoslavische en Russi sche maffia. De schrijvers trachten hun uitspraken te versterken met de opmerking dat de VER (Vereniging Exploitanten Relaxbedrijven) geen Erotikeur-keurmerk aan Casa Rosso toekent.
Stella Braam en Wim Iding weten niet waarover ze praten. Voor het schrijven van hun artikel hebben ze niet de moeite genomen om zich van gedegen informatie te voorzien of een kijkje te nemen bij Theater Casa Rosso aan de Oudezijds Achterburgwal in Amsterdam. Theater Casa Rosso is namelijk een goedlopend clean bedrijf, een van de betere sekstheaters in Europa. De journalisten kozen de makkelijkste weg. Ze hebben zich mee laten voeren in de stroom van negatieve publiciteit over 'de Wallen’ na het verschijnen van het rapport-Van Traa, waarin de naam van Casa Rosso telkens moeiteloos door het slijk wordt gehaald.
Zouden de leden van de VER en de schrijvers van het artikel nog op het idee gekomen zijn dat Casa Rosso wellicht helemaal geen Erotikeur-keurmerk nodig heeft? Immers het is een theater, geen relaxbedrijf. Amsterdam, MARJO WESTERVELD Janot Entertainment bv
Bentinck In een voorbeschouwinkje schrijf ik in de Volkskrant van 12 maart over Bentinck dat deze serie op het internationale festival voor de betere tv- produkties in Biarritz goud en zilver won. Ik laat Justine Paauw, hoofd drama bij de Avro, vertellen dat het 'een kwaliteitsdrama’ is en manager Cultuur bij de Avro, Kees van Twist, zeggen dat dit kwaliteitsdrama 'bij de publieke omroep thuishoort’. Ik heb het over 'zorgvuldig uitgedokterd kleurgebruik’ en noem de vormgeving 'prachtig’. 'Verbong heeft alle aandacht voor de details’, constateer ik en om de 'massa’s potentiele kijkers’ nog een extra argument in handen te geven ook werkelijk te gaan kijken voeg ik daaraan toe dat 'wie zich eenmaal gewonnen geeft voor het kalme ritme kennis kan maken met een goed gespeeld verhaal’.
Dat laatste mag niet van Walter van der Kooi (De Groene van 27 maart). Hij moet, met mij, constateren dat de serie traag is, maar hij noemt dat 'verrukkelijk traag’ en gebruikt de door de Volkskrant vastgestelde traagheid om weer eens uit te halen naar die krant. Onbegrijpelijk, maar het zal wel passen binnen de kring van mensen die de Volkskrant 'zuur’ blijft noemen. En dat die zuurgraad niet zo laag meer is blijkt uit de tv-recensie van Henk Strabbing op woensdag 27 maart. Hij schrijft over Bentinck: 'Het is een schitterende serie waarop nauwelijks iets aan te merken valt, mooi gefilmd en geacteerd met veel zorg voor de details.’ Enfin, nu hoop ik maar dat de 'massa’s potentiele kijkers’ die ik volgens Van der Kooi het plezier bij voorbaat vergald heb, alsnog al zappend of bewust bij Bentinck zullen komen en blijven, en dat ze, met Van der Kooi en mij, daarna de Avro tot dramakampioen zullen kiezen. Bussum, RUUD GORTZAK