Gullit en berlusconi

Prettig dat Ruud Gullit uiteindelijk, na al dat gehakketak, toch meegaat naar het wereldkampioenschap voetbal in de Verenigde Staten. Dan is er straks tenminste één oudgediende voorhanden om zijn jongere collega’s na de voortijdige uitschakeling te troosten.

Voor de rest is het vrij rustig rond de Hollander met het Medusahoofd, in zijn tweede vaderland, Italië, ook wel Il Tulipo Nero genoemd.
Dat is vreemd. onder normale omstandigheden hangen de journalisten rond hem heen als vliegen rond de strooppot. Gullit is immers een aardige, mededeelzame kerel, die voor een sportman behoorlijk uit zijn woorden kan komen. En zijn blik reikt verder dan de middenstip. Hij is belijdend lid van de Anne Frankstichting, speechte in oslo op een conferentie van Unicef en is frere et compagnon met die andere gekleurde emancipator, Nelson Mandela Nee, Gullit is geen simpele ziel die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat met het Bruine Monster is getrouwd.
Over zijn verhouding tot bondscoach Dick Advocaat zijn wij inmiddels tot in alle details ingelicht, door hem en door de sportjournalistiek. De sportjournalistiek die hem vervolgens die ene kritische vraag bespaarde: ‘Meneer Gullit, hoe rijmt u uw vooruitstrevende, emancipatoire opstelling met het feit dat u in het komende seizoen op de loonlijst staat van een individu als Silvio Berlusconi, de man die recentelijk vijf neofascisten in zijn kabinet heeft opgenomen?’
Gullit wordt met deze kwestie tot mijn verwondering nauwelijks lastig gevallen, op een commentaartje in het week. blad Voetbal International na Misschien is het te veel gevraagd. De voetbalbranche telt weinig verlichte werkgevers en de Italiaanse magnaat schijnt trouwensformeelde banden met zijn AC Milan te hebben verbroken - voor wat een dergelijke stap waard is.
Hoe het ook zij, het blijft inconsequent om je, zoals Gullit, de oren van je rastahoofd te ergeren aan de bananen die je rond de kop vliegen, om vervolgens hand- en spandiensten te gaan verlenen aan een man die zaken doet met de erven Mussolini. Zoals je niet op het ene moment een man als Nelson Mandela aan je brede voetballersborst kunt drukken om op het andere moment met Mandela’s twijfelachtige collega-staatsman onder één laken te schuiven.
Frank Rijkaard, jarenlang eveneens werkzaam bij de Italiaanse topclub, is verstandiger geweest, zij het niet uit politieke motieven. Die voetbalt in de nadagen van zijn carriere lekker bij Ajax. Waarom heeft Gullit dit voorbeeld niet gevolgd? De Nederlandse kampioen had hem ongetwijfeld met tromgeroffel naar De Meer teruggehaald. Al zou ik zelf, als topvoetballer, het eigenlijk veel avontuurlijker vinden om, op de grens van je pensionering, nog even een club als Volendam of Heerenveen naar de landstitel te schoppen.
Helaas, Gullit koos voor het geld dat hij niet nodig heeft en voor een milieu waarin hij niet thuishoort. Hij blijft ongetwijfeld een groot man, letterlijk en figuurlijk. Jammer dat er nu zo'n lelijke deuk in zijn imago zit.