Haat en nijd in huize Kohl

Berlijn – Het paradoxale is dat hoe krampachtiger prominente figuren proberen hun privé-leven af te schermen, des te meer erover naar buiten komt. Dat ervaart momenteel ex-bondskanselier Helmut Kohl, 84, ‘kanselier van de Duitse eenheid’. Hij heeft de schutting rond zijn privé-leven zo hoog mogelijk opgetrokken. Toch geniet heel het land van zijn familietragedie.

Die tragedie bestaat uit de volgende elementen. Het begint met de zelfmoord van zijn zieke vrouw Hannelore in 2001. Dat leidde tot verbittering bij zijn zonen Peter en Walter. Die verbittering richtte zich vooral op Kohls assistente Maike Richter, met wie de ex-kanselier in 2008 in het huwelijk trad. Sindsdien is de zonen de toegang tot huize Kohl ontzegd.

Kohl en zijn nieuwe vrouw wonen in het huis waar hij eerder met echtgenote Hannelore woonde. Aanvankelijk wilde het kersverse paar zich in Berlijn vestigen, maar de gevolgen van een val deden Kohl besluiten in de comfortabele woning in Ludwigshafen te blijven. Tot verdriet van de zonen, die Maike verwijten de plaats van hun moeder te willen innemen.

Maike Kohl-Richter waakt als een terriër over wie haar man mag benaderen. Ze houdt streng toezicht op voordeur, brievenbus en mailbox van haar gehandicapte echtgenoot. De enigen die regelmatig toegang krijgen, zijn de topmannen van uitgeverij Springer. De bladen Bild en Die Welt hebben het exclusieve recht op het publieke leven van de Kohls.

Begin juni gaf de 49-jarige Maike Kohl-Richter een exclusief interview aan Die Welt am Sonntag. Ze verdedigt haar man tegen diens partij, de cdu, die hem eind vorige eeuw, na een schandaal rond de partijfinanciering, op straat zette. En ze verdedigt zichzelf. Heus, zegt ze, ze was geen Kohl-groupie, laat staan zijn stalker.

Ze spreekt slechts indirect over de zonen van Kohl. Ze kritiseert in het algemeen mensen ‘die menen aanspraak op hem te kunnen maken’. De zonen beklagen zich er ondertussen over dat Maike zich met de kleren en sieraden van hun moeder tooit. Toen een van hen een poging deed om zijn vader te bezoeken, werd dat door de politie verhinderd.

Het is een melodrama om van te smullen. In Nederland zou er al minstens een tweedelig televisiedrama aan zijn gewijd. Maar zo ver gaat men in Duitsland niet. Privé-drama’s zijn voor de roddelbladen. De publieke omroep zal er hooguit een informatieve documentaire aan wijden. Met na afloop een diepgravend debat over het conflict tussen publiek en privé.