Perquin

Hak

Wanneer ik me, zoals deze week gebeurde, op mijn charmante maar nagenoeg platte sandalen door een groep hooggehakte dames beweeg, wringt het altijd even. Die sierlijkheid. Die spannende kuiten. Die prachtige lijn van benen en billen. Pure evenwichtskunst, dat is het. Zulke vrouwen werpen mij dan bedachtzame blikken toe, alsof het ze geen enkele moeite kost te balanceren op lollystokjes - maar daar geloof ik niet in. Jarenlang heb ik één paar hooggehakte schoenen in huis gehad en om de zoveel maanden waagde ik weer eens een poging. De eerste uren liep ik er steevast bij als een onwennige travestiet of ook wel, zoals mijn moeder ooit nauwkeuriger wist te formuleren ‘als een cowboy die zijn paard kwijt is’. Meestal eindigde mijn voornemen met een verzwikte enkel of een weinig bevallige afdaling van een keukentrapje.
Inmiddels zijn ze de deur uit, die stelten. Sindsdien troost ik me met verhalen waarin hakken uitsluitend voor problemen hebben gezorgd. Daarvan zijn er genoeg in omloop. Zo zal ik nooit op een cruciaal moment in de tramrails blijven steken. Opduikende griezels ren ik er moeiteloos uit. Zonder problemen spring ik zompige weilanden in om de koeien te aaien. Ook trek ik, naar ik begrepen heb, het juiste soort mannen aan, met mijn schoeisel. Mannen die van hoge hakken houden zouden vaker ontrouw zijn, meer vloeken en eerder geneigd zijn tot alcoholisme. Laatst hoorde ik bovendien het verhaal van de vrouw die op een feestje in haar kuit gebeten werd - een aanval die overigens zonder enige aanleiding werd uitgevoerd door de pekinees van de gastheer. In een reflex trapte ze achteruit en met die ene achterwaartse beweging doorboorde ze de kop van het dier. Het beestje was op slag dood: hij zat letterlijk áán haar hak gespietst. Die vrouw in paniek, haar gastheer in tranen, het feestje bedorven. En hoe schuif je in hemelsnaam elegant een hondje van je hak? Er valt veel te zeggen voor praktische instappers. Maar toch. Om één keer ritmisch klikklakkend een feestzaal binnen te lopen, aan de arm van een hele foute man.
Om één dag heupwiegend te leven.