Hoofdcommentaar: Israel

Hakken in het Heilige Land

Israël is hard bezig het beetje steun te verliezen dat het nog heeft van de Verenigde Staten en de Europese Unie. De Verenigde Staten en enkele EU-landen zijn volgens de Britse krant The Guardian in het geheim bezig plannen op te stellen voor het sturen van waarnemers naar de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Israël is daar fel tegen gekant.
Het Israëlische leger stond internationaal al te kijk als een bezettingsmacht die op kinderen schiet. Nu komt daar nog eens de alom fel bekritiseerde «liquidatiepolitiek» bij. Geschat wordt dat Israël sinds het uitbreken van de tweede intifada in september vorig jaar zestig Palestijnse terroristen heeft vermoord die ervan werden verdacht zelfmoordaanslagen voor te bereiden. Afgelopen week nog kwamen bij een helikopterbeschieting in Nabloes acht Palestijnen om, onder wie twee leiders van de militante moslimbeweging Hamas en twee kinderen. De VS noemden de aanval «excessief»; EU-voorzitter België repte van «moord» en noemde de aanval «illegaal». Israël verdedigt zich met het argument dat het land regelmatig de namen doorgeeft van terroristen, maar dat de Palestijnse Autoriteit van Jasser Arafat hen niet arresteert. Afgelopen zondag publiceerde het Israëlische ministerie van Defensie een lijst met de namen en adressen van zeven Palestijnen die worden verdacht van het doden van Israëlische burgers. Als ze niet snel worden opgepakt, zo is de verwachting, kunnen ze rekenen op een helikopterraket door hun slaapkamerraampje.
Israël laat zich aan de kritiek weinig gelegen liggen. «Als we moeten kiezen tussen bekritiseerd of vermoord worden, dan ligt de keuze voor de hand», aldus een adviseur van premier Ariel Sharon. Het westerse gehuil heeft ook wel iets hypocriets. De Israëli’s maken immers gebruik van vooral Amerikaanse militaire technologie die precisiebombardementen mogelijk maakt. Ook de Amerikanen hebben dergelijke wapens gebruikt in hun jacht op tegenstanders als Khadafi, Saddam Hoessein en Osama Bin Laden. En «precisiebombardementen» van de Navo leidden nog in 1999 tot burgerslachtoffers in Joegoslavië. Achter de schermen wordt de kritiek dan ook gerelativeerd. «Elk land zou doen wat Israël nu doet», vertrouwde een niet nader aangeduide westerse diplomaat de Israëlische krant Ha'aretz toe.
De intifada in de semi-autonome Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook is ontaard in een onafhankelijkheidsoorlog waarbij mortieren, tanks en machinegeweren allang de plek hebben ingenomen van stenen en traangasgranaten. En de wreedheden worden zeker niet alleen begaan door Israëlische soldaten. Palestijnse extremisten doodden een baby en een zwangere joodse vrouw. Eén blies zich op in een rij jonge discogangers. Als Israël zou reageren zoals menig land in een dergelijke situatie zou doen — namelijk met een invasie en een totale oorlog — zouden de VS en de EU, die gebaat zijn bij rust in het olierijke Midden-Oosten, een enorm probleem hebben. Zoiets zouden Israëls Arabische buren immers niet ongestraft kunnen laten passeren.
In Israël is het geloof in een vruchtbare vrede vrijwel volledig vervlogen.
Maar naast de roep om een totale oorlog tegen Arafats Palestijnse Autoriteit klinkt ook een ander geluid. Er zou eindelijk eens gehakt moeten worden in het Heilige Land. De Palestijnen hebben immers al met een opdeling van Palestina in 1988 ingestemd, en samenleven blijkt nu onmogelijk. Israël zou zich moeten terugtrekken binnen de Groene Lijn, de grens van 1967, en de Palestijnse gebieden volledig los moeten laten. Het zou het einde betekenen van de droom van links (vrede) en de droom van rechts (Groot-Israël), Jeruzalem zou opgedeeld worden, een Palestijnse staat uitgeroepen en met hulp van de VS en de EU zou er compensatie moeten komen voor de Palestijnse vluchtelingen van 1948 die niet meer toegelaten zouden worden tot Israël. «Denkt u dat het een goed idee is om een muur te bouwen langs de Groene Lijn?» vraagt de Jerusalem Post de bezoekers van zijn website. Meer dan 72 procent beantwoordt de vraag positief.
Ook Shlomo Avineri, vooraanstaand academicus, ziet het als enige manier om een einde te maken aan het geweld. Hij kwam als een van de eersten met het idee. «We onderhouden een neokoloniale relatie met de Palestijnen waardoor we gedwongen zijn dingen te doen die niet kunnen in een democratie. Als we zo doorgaan, worden we allemaal racisten. Elke keer als we een Arabier zien, denken we dat hij een terrorist is. En de situatie is helemaal verschrikkelijk voor de Palestijnen die dagelijks op een rij worden gezet en als vee worden onderzocht.»
Newsweek-columnist Fareed Zakaria ziet nog een andere reden: de demografische situatie. «Arafat heeft vaak gezegd: ‹Ons sterkste wapen is de baarmoeder van elke vrouw›.» De Israëlische demograaf Arnon Sofer publiceerde onlangs een studie die veel aandacht trok in Israël. Hij voorspelde dat in 2020 Israël en de bezette gebieden voor 58 procent Arabisch zouden zijn. Als de Palestijnen niet krijgen waarvoor ze zeggen te vechten — onafhankelijkheid — zal het Palestijnse probleem voor Israël met het jaar groter worden.