Half zeven

De hotelkamer. Ook al zo'n onderwerp. Het mijmeren schiet de bewuste gast er snel in het bloed en de mens raakt maar al te gauw geboeid door het voorbijgaande karakter van zijn eigen aanwezigheid in die besmette omgeving.

Op voorbijgaan volgt voorbij ging. De dringend gewenste rechte lijn tussen twee gedachten verandert onherroepelijk in een labyrint. Wee zonder wel van je eigen identiteit kan je daar behoorlijk naar de lippen stijgen.
De enige mogelijkheid om aan ergere dingen te ontkomen is een actie tot op z'n minst fysiek zelfbehoud.
Daartoe een lunch. Uitzicht op een ober biedt vanouds al redelijk houvast. Vermits hij niet al te weerbarstige kost aandraagt. Zoals Asparagos con mayonesa. De asperges zeker vijftien graden koeler dan de stevige dampkring van de eetzaal en de mayonaise nog net iets dikker en zo geel mogelijk en eigenlijk alleen bedoeld als lijm om het vele zout dat erin opgeslagen zit bij elkaar te houden.
Op de hoek van het plein met de naam die niet meer bestaat: Plaza del Caudillo. Daar had ik voor het eerst wederzijds contact met mayonaise. Zuigzoenerig gingen asperges en ik in elkaar op. Behalve de portier hing voor de deur ook de hele warme dag lang een jongetje rond.
Ontevreden Spaans jongetje, van het dikke type. Om koffers te sjouwen en boodschappen te doen. Na voleinding van het middagmaal, met ook de finale in flan-vorm achter de rug, bestelde ik een espresso. Die dat jongetje dan een eindje verderop moest gaan halen. Dan keek hij nog pissiger.
Er waren wel eens middagen dat ik helemaal geen trek had in koffie, maar die toch bestelde. Om het jongetje dwars te zitten. Norsig kijkend zag ik hem vertrekken en een paar minuten later met een kopje op een dienblad terugkomen. Gezichtje nog meer op half zeven (seis y media). Minder mooi, maar niets meer aan te doen.