Halsband

Je zult me niet horen zeggen dat Sex vox dominam zo'n goed geschreven boek is. Eerder het tegendeel. De schrijver, Richard Morgiève, heeft een stilistisch geintje bedacht dat hij tot irriterens toe volhoudt.

Hij onderbreekt z'n zinnen. Dan krijg je dit: ‘Ik ben. Woedend. Mij moet je niets flikken, lieve ex-vrouw. Moet je niet doen. Ik kom niet uit jouw. Milieu. Uit jouw. Sociale klasse. Nee, ik ben. Ik ben een wees-kind, Dus, lieve ex-echtgenote. Ik verklaar je de. Oorlog. Dit wordt. Menens.’
Mooi is anders. Maar het werkt wel. De verteller hapt voortdurend naar adem. En daar heeft hij alle reden toe. Hij rookt zich klem. Lucht, lucht! Je begint van de weeromstuit te hijgen bij het lezen.
Je hoort me ook niet zeggen dat het zo'n briljant verhaal is. Reclameschrijver te Parijs raakt op drift nadat zijn echtgenote, succesvol makelaarster, hem de bons heeft gegeven. Reclameschrijver gaat op zoek naar zichzelf in de wereld van de seks, de perverse seks, de extreem perverse seks, de dodelijke seks. Hij ontkomt op het nippertje. Amen.
Het doet erg denken aan American Psycho van Bret Easton Ellis. Alleen, America Psycho is het verhaal van een sadist, Sex vox dominam dat van een masochist. In beide gevallen dienen perversiteiten om extreme wanhoop uit te drukken. En dat lukt. Bij het lezen groeit er een bal in je maag.
Je hoort me al evenmin beweren dat de roman zo'n boeiende intrige kent. Reclameschrijver verkracht zijn ex, komt via een vriend terecht in een sadoclub, onderwerpt zich aan een ruwe bolster, sleept een vroegere geliefde mee in het geweld, en leert met de dood voor ogen wat leven is.
Psychologisch is het allemaal niet geweldig subtiel. De hoofdpersoon is te hysterisch om een vertrouwd iemand te worden. Maar je voelt zijn eenzaamheid tot in je botten.
En wat je me ook niet hoort zeggen, is dat het zo'n opwindend boek is. Of nou ja, je moet ervan houden. 'Ze slaan - laten me kruipen. Smeken - ik heb handboeien om, de wurgende halsband. Ik kruip. Word opgehangen aan mijn enkels - aan het plafond. Ze zijn me aan het. Ik slik * mijn sperma in. Nog steeds zijn ze me aan het. Ze - urenlang.’ (Ook weer zo'n geintje, dat sterretje. Het staat overal waar 'eigen’ had moeten staan. Maar de hoofdpersoon heeft geen 'eigen’, dat zoekt hij juist.)
Opwindend? Ahum. En dan is dit nog een heel beschaafde passage. De heel erge passages lees je maar zo snel mogelijk, met bevende handen en toegesnoerde keel. Opwindend, ja. Maar niet seksueel. Of toch seksueel, maar dan op een heel verdraaide manier.
Nee, niemand zal me ooit horen zeggen dat dit een boek is dat je móet lezen. Net zomin als ik ooit zal zeggen dat je de film Salo van Pasolini móet zien. En toch is dat een belangwekkende film. En Sex vox dominam een belangwekkend boek. Het is namelijk literaire pornografie in optima forma.
Waarom?
Omdat je het niet anders dan met je lichaam kunt lezen.