Handen en voeten

Het feit dat de mens in de loop van het evolutieproces op zijn achterpoten is gaan staan, heeft hem helaas hoogmoedig gemaakt. Zijn ouwe makkers, de dieren, heeft hij tot slaven gedegradeerd. Als zooloog steekt mij dat. Ik ben er mij terdege van bewust dat ook ik, oprecht dierenvriend, mijn internationale faam gedeeltelijk over de ruggen van het beest verworven heb.

Zelden werden mijn bevindingen in het belang van de dieren toegepast. Ik voelde me, ondanks al mijn eredoctoraten, daarom ongelukkig en misbruikt, al schreeuw ik dit niet van de daken. Ik ben nu eenmaal een timide man die zelden zijn laboratorium verlaat.
Toch protesteer ik, zij het op mijn eigen manier. Ik loop weer op handen en voeten, net als ons aller voorvader. Zo stap ik inmiddels, op weg naar een congres, de tram of de taxi in. En zo ijsbeer ik, ten overstaan van mijn studenten, door de collegezaal.
Denk niet dat dit gemakkelijk is. Mijn collega’s bespotten me en op straat word ik geschopt. U hoeft trouwens geen medelijden met me te hebben. Voor mij is het leven een en al experiment. Werkelijk, in die paar weken heb ik meer over de mensheid geleerd dan in al die jaren dat ik mijn medekuddedieren recht in de ogen keek.