Muziek

Happy endings never bore me

Muziek: Down in Albion van de Babyshambles

Mocht de Londense eerstedivisieclub Queens Park Rangers onverhoopt de FA Cup winnen, dan ligt voor hen een overwinningslied klaar. De schrijver van dat nummer is ’s lands bekendste junkie van het moment: Pete Doherty. «Je loyaliteit aan een voetbalteam is voor eeuwig», aldus de stereotiepe rockster, die deze eigenschap verder zelf op weinig andere vlakken toont. Zo is het aantal keren dat hij uit zijn vorige band Libertines is gezet vanwege zijn onmogelijke gedrag ontelbaar. De talentvolle punkrockband, bewierookt door de Britse pers sinds hun debuut Up the Bracket (2002), ging daar uiteindelijk aan ten onder. Een triest dieptepunt daarbij was de inbraak van Doherty bij zijn vriend en medebandlid Carl Barat, die leidde tot arrestatie en gevangenisstraf (inmiddels een frequent voorkomende gebeurtenis). Een tweede en laatste album kon al leen tot stand komen met hulp van bodyguards, die moesten voor komen dat de kemphanen elkaar in de studio fysiek mishandelden en die ook de drugsvriendjes van Doherty buiten de deur hielden.

De voormalige topscholier en veelbelovende Oxford-student dreigt in rap tempo ten onder te gaan aan zijn alcohol-, crack- en heroïnegebruik en daar zelfs al voor zijn 27ste levensjaar (een in de popmuziek legendarische leeftijd) aan te bezwijken. En passant is hij een stormachtige knipperlicht relatie met topmodel Kate Moss begonnen en inmiddels is ook zij in opspraak geraakt door drugs problemen. Al deze schandalen werden breed uitgemeten in de bladen, maar om zijn cultstatus te ontstijgen moet Doherty op muzikaal gebied nog wel het een en ander laten zien. Een poging daartoe is het album Down in Albion van zijn nieuwe band Babyshambles (nu al berucht om zijn reeks afgelaste concerten). Eigenlijk lijkt het «de buut» in veel opzichten op het werk dat hij met de Libertines maakte: aanstekelijke rammelrock met punkinvloeden, wat losser en rauwer dan voorheen.

De overbodigheid van een aantal nummers (zoals het stupide Pentonville en het gezapige Up the Morning) maakt dat Down in Albion een verdienstelijk album is, maar geen klassieker. Dat is op zich een prestatie van formaat, gezien de zichtbaar verslechterende gesteldheid van de muzikant. Het album staat, zoals te verwachten viel, tekstueel in het teken van seks, dood en drugs. «So what’s the use between death and glory?» vraagt Doherty zich af op de single Fuck Forever. Toch lijkt hij nog steeds hoop te zien op een goede afloop: «Happy endings, no, they never bore me/ Happy endings, they still don’t bore me». Dat het valt te betwijfelen of Doherty in staat is zijn neergang te stoppen blijkt uit What Katy Did Next: «My pins are none too strong, Katy/ Oh hurry up, Mrs Brown/ I can feel it coming down/ it won’t take none too long». Zijn vriendin is verder zingend terug te vinden op de demo-achtige opener La Belle et la Bête.

Ze is niet alleen een muze, maar lijkt hem voorlopig ook het goede voorbeeld te geven op afkickgebied. Of dit genoeg is om Down in Albion als teken van wederopstanding te zien in plaats van een zwanenzang zal moeten blijken. Pete Doherty bereikt op 12 maart 2006 wellicht de leeftijd van 27 jaar.

Down in Albion (Rough Trade/ Konkurrent)