Pop

Hardcore is terug

The Darkraver

ID&T presents The Darkraver

(ID&T, € 19,-)

Het is misschien wat vreemd om een recensie met een verantwoording te beginnen, maar in dit geval schijnt het nodig te zijn. Het betreft hier namelijk hardcore, een muziekstijl die voorheen vooral beschimpt, verguisd en belachelijk gemaakt is. Hardcore was de muziek van de gabbers en dat gegeven leidde de aandacht nogal af van de muziek.

Beetje jammer, want weinig muziek is zo Nederlands als de hardcore/gabber. En dat betekent dat ook de grondleggers van deze stroming van vaderlandse bodem komen. Hagenees Steve Sweet bijvoorbeeld, die zich als muzikant The Darkraver noemt. Sinds kort dansen duizenden jongeren weer wekelijks in grote hallen op hardcore. De comeback is dus een feit.

Het epicentrum van de hardcorebom die begin jaren negentig in Nederland ontplofte, lag in Rotterdam. Op de plek waar nu het driesterrenrestaurant Parkheuvel ligt, lag toen club Parkzicht, waar Paul Elstak en The Darkraver hun platen draaiden en boem, daar was hardcore. Een bijzondere muziekstijl: snel, keihard en onmenselijk. Hardcore is mechanisch, kil en donker. Kenmerkend is de zware en ultrasnelle basdrum waar alles om draait. Deze ligt strak in de vierkwartsmaat en is zwaar vervormd, net als alle andere geluiden. Zolang het maar niet door mensen gemaakt lijkt te zijn. Misschien schrikt deze muziekstijl sommigen daarom af: het is de meest radicale breuk met popmuziek zoals we die kennen sinds de jaren zestig.

In het begin van The Darkravers mixplaat is het echter even wennen. De jaren lijken ook bij hem te hebben gewerkt, hij lijkt rustiger te zijn geworden. Sweet voert de luisteraar eerst wat hardhouse, een mildere variant van hardcore en redelijk populair op het moment. Maar later blijkt waarom hij zo’n goede dj is, hij laat ons er langzaam instinken en doseert gedwee de hardcore op zijn album. Na tien nummers klinkt Back with the Hardcore Dj en inderdaad zijn we dan helemaal terug waar we tien jaar geleden ook waren. We luisteren gewoon weer naar oude bekenden als DJ Gizmo, Neophyte, het Rotterdam Terror Corps en natuurlijk het werk van The Darkraver zelf. Alsof er tien jaar na de grote bloeiperiode van de hardcore niks veranderd is.

Maar veranderd is er genoeg. Na de teloorgang van de gabber is de muziek een tijdje ondergronds gegaan. Dat heeft als voordeel gehad dat de stomme lolligheid en het extreme provoceren uit de muziek zijn verdwenen. Geen belachelijke Nederlandse teksten meer en ook geen grove teksten om iedereen mee de hoogste boom in te jagen. Ondertussen voert The Darkraver op het einde van zijn album de luisteraar naar extreme hoogten. Of moeten we het over diepten hebben, met de razendsnelle bassen van Neophyte’s Real Hardcore en Voel je die bass van DJ J.D.A. De laatste houdt het hardcoremotto hoog: «Bass moeje nie horen, die moeje voelen.»

De 36 nummers die Sweet op dit album aan elkaar mixt, komen uit de periode 1991-2003. Natuurlijk is niet alles even sterk (waarom staat er trouwens geen nummer van Paul Elstak tussen?) en hier en daar zitten wat schoonheidsfoutjes in de mix, maar er zijn ook opmerkelijke en verrassende keuzes te vinden. Zo staat er een nummer van Public Energy tussen, het zijproject van Rotterdammer Jochem Paap, die als Speedy J. eigenlijk altijd in de experimentele danshoek opereert. Maar ook aan de manier waarop The Darkraver nummers aan elkaar mixt, is te merken dat hij goed in de smiezen houdt wat er gebeurt in alle hoeken van het muziekgebied.

ID&T presents The Darkraver markeert de volwassenwording van een muziekstijl en zet The Darkraver wederom op de kaart als een van de toppers binnen het genre. Nu maar hopen dat hardcore ook behandeld gaat worden als volwassen muziekstijl.