OLVG: Ziekenhuis met een hart van Coen Verbraak © BNNVARA

Onze dochter werd er geboren, een boezemvriend ging er dood, menige naaste werd er ‘geholpen’ aan klein tot levensbedreigend ongerief. In het algemene Amsterdamse ziekenhuis olvg, waarvan weinigen zullen weten dat Onze Lieve Vrouwe de patrones is, als ze al weten wie daarmee wordt aangeduid. Want vijftigduizend patiënten per jaar van 187 nationaliteiten en verschillende religies; en alleen bejaarde Mokumers met verzuilingstijden-kennis. Coen Verbraak c.s. filmden er twee jaar, vóór en met corona – deze keer niet kijkend in de ziel van één beroepsgroep, maar in die van alle geledingen: van schoonmaakster tot hartchirurg. Hier is het koor van stemmen dus veelvormiger; de locatie meer bepalend; wordt zowel geïnterviewd (en dat niet louter toegespitst op ethische dilemma’s) als geregistreerd. Maar Verbraak zou Verbraak niet zijn als het niet een Gesamtwerk werd.

Hoe vaak heb ik niet door die eindeloos lange ‘Lichtstraat’ gelopen, van ingang tot de liften achterin, om veel duidelijker dan in mijn witte wijk te zien dat de populatie geleidelijk veranderde in een afspiegeling van de wereldbevolking. Precies dat is wat een deel van het personeel zo fascinerend vindt aan het werk. En precies dat is ook wat een nieuw type, van kleine tot enorme, problemen meebrengt. Al zegt teamleider-OK Karim El Yazidi juist: ‘Grappig, ik zie het als één nationaliteit; we zijn één.’

Voor de een beroep, voor de ander roeping, meestal een mix. Saskia Schaafsma, verpleegkundig avondhoofd, liep al op haar vierde met een ‘zustersmutsje’ en kreeg van Sint een dokterstasje. Omdat voor de generatie van haar ouders universiteit voor meisjes niet hoefde, werd het verpleegkunde. Zou ik Verbraaks mozaïek moeten typeren, dan eerst negatief: verder van het geldwolfgilde van Isala-cardiologen kun je nauwelijks komen. En dat geldt voor alle lagen in de hiërarchie. Als hij tegenover de oncologisch chirurg vaststelt ‘kanker is ook uw werk’ weet ik niet goed wat hij daarmee beoogt. ‘Ja’ is uiteraard het antwoord. En goed betaald, kun je nog toevoegen, maar wat wil je ermee zeggen?

Misschien vertekent zijn keuze van personages enigszins, maar wat, na de twee afleveringen die ik zag, overheerst is respect, bewondering. Bewondering voor verloskundige Tiba Spaapen die 8,25 baby’s per dag ‘haalt’. ‘De belangrijkste eigenschap van een verloskundige? Geduld.’ ‘Soms is het een uitputtingsslag, hè?’ ‘Voor die vrouwen zeker, maar ze kunnen het allemaal.’ Het is haar toon jegens die vrouwen, die zo raakt. Net als die van intensivist Ilse van Stijn tegen haar doodzieke coronapatiënten voor ze ze in slaap brengt met onzekere uitkomst. Warm, professioneel. De toon van kinderarts Felix Kreier. Van verpleegkundigen. De betrokkenheid van schoonmaakster Meta Konings. Van rolstoelduwer Arie Beekhof. Van Eerste Hulp-arts Michiel Gorzeman. Maar corona, cultuurverschillen rond ziekte, dood, de plek van familie; verregaande mondigheid tot agressie in alle etnische geledingen en sociale lagen – ze maken het werk steeds zwaarder.

Coen Verbraak, OLVG: Ziekenhuis met een hart, BNNVara, vier delen dagelijks vanaf 19 december, NPO 2, 20.25 uur