popmuziek: Andy Cairns

Hartenbreker

Van de albums uit de jaren ­negentig met ­teenage angst als hoofdthema, had Trouble­gum van het Ierse Therapy? de meest pakkende oneliners. Zanger Andy Cairns was Herman Brusselmans met een gitaar: gespecialiseerd in openingszinnen als scheermessen: ‘With a face like this I won’t break any hearts.’ Inmiddels zingt Cairns al lang niet meer dat hij weet ‘how Jeffrey Dahmer feels’, maar te midden van de vele stijl- en kwaliteitswisselingen waar Therapy? sindsdien aan onderhevig is geweest, bleef de kwaliteit van zijn teksten en optredens de constante factor.

Therapy? hoort te zijn wat het alweer jaren is: een trio, met een glansrol voor de drummer, in de beste traditie van legendarische trio’s (Rush, The Police). De voorkeur die Cairns zelf als muziekliefhebber al jaren heeft voor elektronische muziek (Burial, Darktstar, Salem) ligt niet ver van zijn eigen band verwijderd. De nadruk van Therapy? ligt vaak op ritme. Een nummer als Teethgrinder is goed beschouwd een dancetrack. De twee albums die de band heeft gemaakt sinds ze weer een drummer hebben die de band kan dragen zijn gebouwd op complexe ritmes, niet op pakkende melodieën. Dat de poppy hits van Therapy? moeiteloos overeind blijven op alleen maar een akoestische gitaar laat zich raden: nummers als Screamager en Stories (met de klassieke Cairns-zin ‘Happy people have no ­stories’) hebben refreinen als magneten. Spannender is wat er van het recente werk overblijft als het wordt gestript van dynamiek en ontdaan van een ­ritmesectie.

Het is wel wat Cairns gaat doen op zijn eerste akoestische solotournee ooit, heeft hij aan­gekondigd: oud, nieuw en zelfs nog niet opgenomen werk van Therapy? spelen in z’n eentje, en praten. Dat laatste is in het geval van Cairns een belofte en geen dreigement: bij optredens van Therapy? waakt hij ervoor het tempo omlaag te brengen door veel tegen het publiek te zeggen, maar in interviews toont hij zich altijd een bevlogen verhalenverteller. Dat de band nog steeds grote interviews in (muziek)media kreeg toen hun status dat al lang niet meer rechtvaardigde, kwam precies daardoor: een gesprek met Cairns is altijd een genoegen om te lezen. In de jaren negentig heeft het Crossing Border Festival in Den Haag Cairns eenmaal kunnen verleiden om te spelen zonder band. Hij nam het toenmalige vierde bandlid mee op cello en akoestische gitaar. Zelf speelde Cairns op een nieuwe, goudkleurige Gibson Les Paul. Op het eind van het optreden probeerde hij de gitaar kapot te slaan. Dat lukte niet, waarop Cairns hem maar aan een fan op de eerste rij overhandigde. Een kwartier na de show zagen de bezoekers die waren blijven hangen Cairns de zaal inlopen met een gitaarkoffer. Hij was op zoek naar de jongen die hij zijn gitaar had gegeven: de koffer hoorde er ook nog bij.

Therapy? speelt 9 mei op Dauwpop. Andy Cairns solo: 5 juni Melkweg Amsterdam, 6 juni Metropool Hengelo, 7 juni 013 Tilburg, 8 juni De Unie Rotterdam