DANS

Headbangen

We Solo Men

Een jaar of vijf geleden was choreografe Ann Van den Broek nog vrij onbekend. Hoewel zij zich, na haar carrière als danseres al een jaar of tien volledig toelegde op het choreograferen, bleef haar werk de eerste jaren beperkt tot het circuit van de kleinere theaters. In het seizoen 2006/2007 kwam daar verandering in. Van den Broeks E19 (richting San José) ging in een combinatieprogramma met werk van Krisztina de Châtel en Conny Janssen op tournee door Nederland en werd enkele maanden later genomineerd voor de belangrijkste Nederlandse dansprijs, de Zwaan voor beste dansproductie, zeg maar het Gouden Kalf van de dans.
Ze won dat jaar niet, maar desondanks leek de carrière van Van den Broek vanaf dat moment onstuitbaar. De stukken Co(te)lette (haar meedogenloze portret van de seksuele drift) en I Solo Ment (een hartverscheurend duet over een gedoemde liefde) sloegen in als een bom, bezorgden haar alsnog de Zwaan, en maakten haar tot een van de meest opvallende dansmakers van ons land. Dit seizoen reist haar gezelschap met maar liefst drie verschillende producties de wereld over.
Een van die producties is We Solo Men, haar laatste creatie, die de komende maanden ook langs de Nederlandse theaters toert. We Solo Men is een choreografie voor zes dansers (een uitmuntende cast, aangevoerd door topdansers Cecilia Moisio en Dario Tortorelli) die zich afspeelt onder een dreigend, laag plafond van tientallen ondersteboven hangende microfoonstandaards, klaar om de stemmen van de dansers op te vangen, te versterken en over het publiek uit te storten. Maar zodra een danser bij een microfoon gaat staan en zijn mond opendoet stokt zijn adem, verandert zijn stem in het gierende geluid van een elektrische gitaar of komen de woorden als een onsamenhangend horten en stotteren naar buiten. We Solo Men gaat over een frustrerend onvermogen tot communiceren.
In het begin lijkt er nog niets aan de hand. Als rocksterren paraderen de dansers cool over het podium, worden manchetten nog even recht getrokken en nemen ze stoere poses aan. Met een berekenende blik zoeken ze vervolgens de ogen van hun publiek en vertellen ze hun veelbetekenende verhaal. In cryptische gebarentaal en niet te verstane lettergrepen.
Vervolgens schroeft Van den Broek de spanning op tot een kookpunt waarbij de dansers lijken te stikken in hun onuitgesproken woorden. Zij dwingt haar cast tot wanhopig headbangen en een vergeefs éénrichtingsgesprek. Ondanks de almaar toenemende intensiteit van de bewegingen, de bijna smekende blikken van de dansers en het strakke ritme van hun vervormde hartenkreten wordt niet duidelijk wat ze ons zo graag willen vertellen. Uiteindelijk blazen ze afgemat en deemoedig buigend de aftocht.
Anders dan bij Co(te)lette en I Solo Ment ligt de nadruk hier niet op het neerzetten van psychologische karakterschetsen maar op het op fenomenale wijze versmelten van vorm en thematiek. Zo verwordt het verbeten gestotter van de een tot een dwingend ritme voor de ander en verbeelden de zich steeds weer in heftig schokkende bewegingen stortende lichamen de frustratie van de personages. Door deze nadruk op vorm is We Solo Men wat minder expliciet en komt daardoor wellicht wat afstandelijk over. Maar laat die onoverbrugbare afstand nu nét de essentie zijn van dit, wederom, ijzersterke stuk.

We Solo Men, choreografie van Ann Van den Broek, gezien op vrijdag 23 oktober in korzo5HOOG (Den Haag). We Solo Men toert tot 1 maart. Volledige speellijst: www.wardward.be