Heerlijk

Vorige week ben ik een paar dagen in Zuid-Frankrijk geweest. Een dagje wat storm, maar verder heerlijk weer. Warm. Zo warm dat je buiten in de schaduw kon eten. Zo lekker dat je kon zwemmen. Zo mooi dat je op zee kon varen zonder een trui aan te trekken. Mijn kale hoofd is bruin geworden, wat ik een stuk appetijtelijker vind staan. Er ontwikkelt zich op dit moment een soort kuikendons op mijn hoofd, het is niet te hopen dat dat de definitieve vorm is van mijn terugkerende haren. Maar ja, alles is beter dan niks. Zorgelijk heb ik de Israelische verkiezingen gevolgd. Is dit het einde van Israel? Zit hier de internationale wapenhandel achter? Heeft Amerika hier een rol in gespeeld? Het geeft me een angstig en naar gevoel.

Plotseling zie ik weer de beelden voor me van gasmaskers opzettende mensen die de schuilkelders in moeten. Dat is pas een paar jaar geleden, krijgen we dat nu weer?
In het buitenland zie je trouwens steeds meer in binnensteden mensen op fietsen en scooters met zo'n chirurgenmaskertje voor hun mond. Zo vervuild is het dan door de uitlaatgassen, dat dat nodig is. Ik begrijp nooit dat mensen als ze die beelden zien - we kennen ze allang uit Japan - protesteren tegen het terugdringen van het autoverkeer in een binnenstad. En dat er nog mensen zijn die hun auto gebruiken terwijl ze zouden kunnen fietsen of lopen. Heerlijk, die warmte aan zee. Ik was bijna een jaar niet op reis geweest en ik genoot van een andere taal, roze huizen, een felblauwe hemel zonder wolken en een terrasje.
Ik blijf het raar vinden dat een mens de combinatie van plezier en politieke angst aankan.