Heksen en prostituees

Rabat - Dat de Marokkaanse vrouw in het Midden-Oosten geen al te beste reputatie heeft, bleek onlangs weer in een aflevering van de humoristische animatieserie Bouktada en Abou Nabil, vanuit Koeweit uitgezonden en in Marokko goed bekeken.

Daar werden Marokkaanse vrouwen afgeschilderd als prostituees en heksen. Nu lachen Marokkanen graag om zichzelf, maar ze vinden het toch niet leuk als ze door anderen worden bekritiseerd; ze hechten waarde aan hun imago in de rest van de wereld. Op de bewuste aflevering van Bouktada en Abou Nabil werd in blogs en op Facebook verontwaardigd gereageerd, en het Marokkaanse ministerie van Communicatie ontving tientallen mails waarin excuses werden geëist van de respectloze Koeweiti’s. Die kwamen vrijwel onmiddellijk, van het Koeweitse ministerie van Buitenlandse Zaken.
In de Golfregio werken tegen de honderdduizend Marokkanen, en iets meer dan de helft daarvan is vrouw. Ze bevinden zich vooral in Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten, maar ook in Qatar, Bahrein, Oman en Koeweit. Voor hoog opgeleide Marokkaansen zijn er goede carrièremogelijkheden, maar ook minder hoog opgeleide Marokkaansen vinden er werk in hotels, ziekenhuizen of bij multinationals. Het beroep van kapster of schoonheidsspecialiste daarentegen schijnt vaak een dekmantel te zijn voor prostitutie.
Marokkaanse vrouwen worden in de Golfregio gezien als ‘de westerse vrouwen van de Arabische wereld’. Als er een film moet worden gemaakt met wat licht pikante scènes erin, vraagt men daar een Marokkaanse voor. Ze zíjn ook veel vrijer dan hun gesluierde zusters in die landen. Voor prostituees is die reputatie een pre, het maakt ze gewild, zozeer zelfs dat hun Tunesische en Algerijnse collega’s zich in de Golfregio bij voorkeur zouden uitgeven voor Marokkaansen.
In zekere zin is het allemaal begonnen in de jaren tachtig, toen de Saoedi’s naar Marokko begonnen te komen voor vertier. Eerder waren Libanon en Egypte de daarvoor uitverkoren bestemmingen geweest, maar oorlog en politieke instabiliteit in die landen maakten daar een einde aan. Het in een economische crisis verkerende Marokko kon de oliedollars goed gebruiken. Men legde de rode loper voor de Saoedi’s uit. Vaders boden spontaan hun dochters aan. Later begonnen de dochters - al dan niet met diploma’s op zak - zelf naar de Golf af te reizen.
En dan de reputatie van heks: die hebben Marokkaansen in het Midden-Oosten eigenlijk altijd gehad. Men wijt dat aan het feit dat de Marokkaanse cultuur en religie veel schimmiger en meerduidiger zijn dan die van de Golflanden, die is betrekkelijk rechttoe rechtaan. Dat niet-makkelijk-kunnen-vatten zou de Marokkaanse cultuur iets diabolisch geven. Het maakt de Marokkaanse in de Golf niet alleen begeerd maar ook gevreesd, en daardoor vermoedelijk alleen maar aantrekkelijker.