Held

We hebben een nieuwe nationale held: Jan Siemerink. We stonden in de Davis-Cupwedstrijd met Roemenië met 2-0 achter. Het was uitzichtloos. Onze beste dubbelspelers, Haarhuis en Eltingh scoorden een punt door te winnen, waardoor het 2-1 werd.

Toen moest Jan Siemerink tegen Adrian Voinea. Jan won de eerste set, verloor op het nippertje de tweede en de derde set. Hij moest dus de vierde set winnen om er een vijfde set uit te slepen. Dat is eigenlijk niet te doen, de laatste twee sets achter elkaar winnen, begeleid door fluitconcerten van mensen die kennelijk geen sportief tennispubliek vormen. Bovendien juichten ze bij een misser van de Nederlanders tijdens de opslag. Foei!
Jan Siemerink bleef zijn eigen ‘serve-and-volley’-spel spelen en liet zich niet verleiden om mee te gaan in het spel uitsluitend vanaf de baseline.
Het schijnbaar onmogelijke gebeurde: Jan Siemerink won eerst de vierde en toen ook de vijfde set. Hij kreeg matchpoints tegen, maar wist die weg te werken. In een wedstrijd die ruim viereneenhalf uur duurde, was hij fysiek en mentaal de sterkere speler. Een totaal verslagen Voinea verliet de baan. De stand was 2-2.
In de laatste wedstrijd liet Paul Haarhuis zien dat ervaring en de wil om Nederland naar de overwinning te leiden, succes hadden. Hij was sowieso sterker, maar spelen is soms nog iets anders dan winnen. Dat weten we van Jana Novotna bijvoorbeeld. En karakter leidt soms tot winnen - kijk naar Boris Becker.
Al met al was het een bijzonder spannend tennisweekend. We staan daardoor in de kwartfinale van het Davis-Cuptoernooi. Tegen Amerika moeten we nu. Jan Siemerink kan ook de Amerikanen wel aan.