Help

In zijn nieuwe film ‘Celebrity’ twijfelt Woody Allen aan de zin van het beroemd zijn.

In Amerika werd Celebrity weggezet als een minder geslaagde, want minder grappige Woody Allen-film. Maar dat doet Celebrity te kort: juist de gapende leegte tussen het lachen door is zo fraai.
Bijna tastbaar wordt die leegte op het moment dat de hoofdpersoon, een glamourjournalist gespeeld door Kenneth Branagh, zich door een topmodel (Charlize Theron) heeft laten meeslepen naar een restaurant waar zich enkele van haar wereldberoemde vrienden bevinden.
Kort daarvoor was zij enthousiast in zijn oude Aston Martin gesprongen die hij, wandelende midlifecrisis, had aangeschaft nadat hij zijn vrouw had gedumpt op zoek naar een meeslepender leven.
Mooi, dan gaan we samen naar mijn huis, dacht hij, maar haar interesse in hem is op zijn zachtst gezegd grillig. En nu zit hij daar in dat restaurant, amechtig hengelend naar haar aandacht. Een toestand van niksigheid die je doet huiveren en je heen en weer slingert tussen zijn hoop dat het nog wat wordt met die glamoureuze dame en de praktijk dat zij waarschijnlijk alleen maar uit is op nog een drankje op het volgende feestje. et leven van de journalist is in Celebrity een opeenstapeling van dit soort holle momenten, waarin hij de gevangene is van zijn eigen verlangens en ambitie. In Gus Van Sants hilarische To Die For legt Nicole Kidman, in haar rol van hoogblonde provincievrouw die koste wat het kost op tv wilde komen, dezelfde leegte in haar flegmatieke ogen. Branagh weet dat gevoel op een andere manier over te brengen. Hij geeft, nog veel sterker dan John Cusack in Bullets over Broadway een verbluffend accurate Allen-imitatie weg. Op die manier is hij, meer nog dan het personage van de journalist, gewoonweg Woody Allen, de schrijver en regisseur die door zijn eigen film wandelt. En tegelijkertijd is hij heel duidelijk Kenneth Branagh, juist omdat je je voortdurend realiseert dat het diens lichaam is waarin Allen gevangen lijkt te zitten. Zo blijft er voor het personage zelf niets over: hij zit ergens tussen Branagh en Allen in, een Mann ohne Eigenschaften.
Een adequater middelpunt van een verhandeling over de volstrekte leegte van roem en ambitie is nauwelijks denkbaar.
Ook geen aandoenlijker: de bijna hysterisch-overduidelijke Woody-component in Branaghs rol geeft Celebrity een nog autobiografischer aanzien dan al Allens voorgaande films. Aartswijfelaar Allen vraagt zich openlijk af wat hij als beroemdheid nu eigenlijk voorstelt. Dat die vraag hem daadwerkelijk bezighoudt is af te doen met een inkoppertje: hij vergaarde roem met geweldige komedies, maar legde ziel en zaligheid ook in veel minder opgemerkte, serieuze drama’s als Interiors en Another Woman. En toen hij werd uitgenodigd voor het Oscar-gala speelde hij liever anoniem klarinet in een jazzclubje.
Maar zijn twijfel is ook gewoon uit de film te halen. Niet voor niets begint en eindigt Celebrity met een levensgroot, in rookletters in de lucht geschreven HELP.