POPMUZIEK

Hervonden vrijheid

Damien Jurado

Singer-songwriter Damien Jurado lijkt iemand die compleet zijn eigen weg en tempo kiest. Zo is hij overtuigd christen, maar wel een van het hippieachtige soort. Ook zette hij zijn muzikale activiteiten al eens op een lager pitje om meer tijd te kunnen besteden aan zijn gezin en baan als kleuterschoolleraar. En begon de Amerikaan zijn muzikale carrière eind jaren tachtig als lid van een punkband, een half decennium later maakte hij de overstap naar kale folk op zelf uitgebrachte cassettebandjes. Sinds 2006 brengt hij om de twee jaar een nieuwe plaat uit. Het zijn platen met mooie, ambachtelijke en vaak intense liedjes die Nick Drake en Neil Young als invloedbron verraden. Zijn dromerige, ingetogen maar heldere stem is altijd een herkenbaar baken.
Toch is het schijn wat bedriegt bij het beeld van een bescheiden kunstenaar die in volledige autonomie gestaag boetseert aan zijn ultieme sound. Uit de interviews rond de release van zijn nieuwste plaat Maraqopa blijkt dat hij de laatste tien jaar zijn muziek vooral heeft laten klinken zoals hij dacht dat recensenten die wilden horen. Dat is misschien een verklaring voor de stap richting een meer mainstream geluid op deze plaat. Na Saint Bartlett (2010) werkt Jurado opnieuw met producer Richard Swift (The Shins). Naast opnieuw de toevoeging van de nodige psychedelische effecten gooit Swift hier de schuiven af en toe wijd open. Uitbundige gitaarpartijen en een grote galm maken van Nothing Is the News een onverwachte opener die wel een ode lijkt aan de hoogtijdagen van Jurado’s favoriete band Grateful Dead. Swift weet de meeste nummers wel net die draai mee te geven waardoor ze toch anders blijven klinken dan doorsnee. Neem de toevoeging van een spookachtig kinderkoor in het refrein van Life Away from the Garden of de theremin-achtige geluiden op Reel to Reel.
Het verhaal van Maraqopa lijkt een parabel voor Jurado’s hervonden vrijheid en komt voort uit een van zijn dromen. Hierin komt een muzikant in het fictieve, gelijknamige dorpje aan. Niemand kent hem, maar iedereen heet hem welkom en voor het eerst voelt hij zich gewaardeerd om wie hij is. Uiteindelijk kan hij vredig sterven, wat in het laatste nummer Mountains Still Asleep ook gebeurt. ‘Feel free to lose yourself’, voegt hij ons hier als goede raad toe. 'Free’ is sowieso een woord dat nogal eens terugkomt op de plaat. Dat vredige is hem gegund, maar het leidt soms wel tot slomige, pitloze nummers als Museum of Flight (bijna Coldplay op z'n meest routineus) of het je in slaap sukkelende Everyone a Star. Net als op zijn laatste albums laat Jurado op Maraqopa weer mooie muziek horen, maar hij laat het ditmaal achterwege om je een paar keer echt te raken. Al komt hij daar in het prachtige akoestische titelnummer wel dichtbij. 'It’s the oldest fear that the love you can hear will go’, zingt hij en waarschijnlijk heeft hij nu daarom alleen naar zichzelf geluisterd. Een eventueel wat minder tevreden recensent lijkt dan al helemaal niet meer iets om aandacht aan te besteden.

Damien Jurado, Maraqopa, label: Secretly Canadian/Konkurrent. Damien Jurado speelt donderdag 29 maart in Paradiso, Amsterdam