Hoofdcommentaar: Willem-Alexander

Het afscheid van Willem-Alexander

Hoe nu de fatale misstap te verklaren waarmee Willem-Alexander vorige week in New York het premature einde van zijn koninklijke carrière inluidde? Was het pure stress, zoals ook Juliana tijdens haar legendarische bezoek aan de Verenigde Staten in 1951 van de zenuwen verging en de ene ijselijke uitspraak na de andere deed (die toen nog door de zoveel meer «verantwoor delijke» pers na enige pressie van Bernhard uit de krant konden worden gehouden)? Was het een bedrijfsongevalletje bij de Rijksvoorlichtingsdienst? Of was het toch allemaal de schuld van Máxima?

Het is niet moeilijk voor te stellen: Alex in de koninklijke jumbo boven de Atlantische Oceaan met zijn aanstaande verloofde aan de lijn.

Máxima (woedend): «Je moet wat doen, Alex! Dit gaat te ver! Nu schrijven ze ook al dat ik joods ben!»

Alex: «Joods? Jij?»

Máxima: «Ja! Hier staat het, in het blad van de Liberaal Joodse Gemeente. Ze schrijven dat ik eigenlijk Herzog heet en dat ik in Amsterdam mijn joodse wortels heb ontdekt. Hoe verzinnen ze het! En die aardige meneer Halberstadt van de Bulderberg, die is ook al joods!»

Alex: «Het is Bilderberg, niet Bulderberg. Onthoud dat nou, anders wordt mama weer boos. Schatje, je moet niet alles geloven wat ze schrijven. Friso is toch ook geen homo?»

Máxima (huilend): «Je moet iets doen, Alex! Ik kan er helemaal niet meer tegen! Wat is dit voor een land? Doe iets of ik vermoord mezelf!»

Alex: «Maar ik kan niets doen, schatje. Oom Victor heeft het je toch uitgelegd hoe dat zit met die constitutionele monarchie?»

Máxima: «Papa is geen koning, maar tenminste wel een man! Die durft tenminste de waarheid te zeggen! Hij belde net nog, om te zeggen dat je La Nacion moet lezen! Daar staat een brief in waaruit glashard blijkt dat Videla onschuldig is! Maar daar zul je die pers van jou niet over horen! En jij durft toch niks te zeggen!»

Alex (zuchtend): «Het is geen kwestie van durven, Máxi, echt niet, het is een kwestie van niet kunnen.»

Máxima (gebroken): «Vaarwel, Alex. Vergeet mij.»

Alex: «Máxima, wacht nou! Hang niet op! Hoe zei je dat die krant heette?»

Zo ongeveer moet Willem-Alexander op zijn einde zijn afgesneld. Het zoveelste slachtoffer op het eeuwige slagveld van de liefde.

Hij is klaar om vereeuwigd te worden in zo’n magisch-realistische noodlotsroman waar de Latijns-Amerikanen het patent op hebben. Als een eigentijdse Romeo uit de Lage Landen kan hij een nieuw leven beginnen in de tangocafés van Buenos Aires. Door de stem van zijn hart te volgen belandde hij op het pad van de meeste weerstand, en die weerstand werd hem fataal. Het siert hem in elk geval dat hij dat risico nam. Waar het nu op aankomt is een passend afscheid.

Voor het koninkrijk breken vervolgens bange dagen aan. Friso, de nummer twee in de Oranje-erfopvolging, blijft een uiterst onzekere factor. De Rijksvoorlichtingsdienst, in een eerder stadium furieus in de weer met communiqués over de seksuele geaardheid van deze prins, heeft nog altijd niet gereageerd op de berichten (onder meer in de Nederlandse Esquire van eind 2000) dat Friso door zijn moeder zou zijn benoemd als toekomstig beheerder van het Oranje-kapitaal, dat alleen al door het pakket aandelen Koninklijke Olie/Shell de laatste jaren weer een stormachtige groei moet hebben doorgemaakt.

Een dergelijke functie zou natuurlijk niet samengaan met het koningschap (ter vergelijking: Ruud Lubbers moest al zijn aandelen afstoten om minister te worden).

En dan wordt het dus toch koning Constantijn en koningin Laurentien en wordt de BV Oranje-Nassau voortaan exclusief vanuit het old boys network van Minerva bestierd.

Er bestaan prettiger vooruitzichten.