Sport

Het ajaxerige beleid van Van Bastend

Hoe kan en komt het toch dat Nederland altijd weer voetballers van het soort Cruijff, Van Basten, Bergkamp en Robben voortbrengt? Om nog maar te zwijgen van types als Van Persie, Gullit, Rijkaard, Koeman, Van Hanegem, Krol, Israël, Neeskens, Van Hooijdonk, Davids, Van Nistelrooy en Makaay. Als je in grote steden op straat loopt of door het bos fietst, wordt er tegenwoordig gevoetbald met een buitenlandse taal als voertaal. Dus daar zijn ze niet. Het is kortom een raadsel. Voor het gemak zullen we maar stellen dat het genetisch is bepaald dat een Nederlandse jongen kan pingelen. Want kom me niet aan met zeelucht, neiging tot reizen of drang naar avontuur.

In het elftal van Foppe de Haan dat deelnam aan dat leuke wereldkampioenschap voor onder de twintig en waarin Nederland in de kwartfinale werd uitgeschakeld door Nigeria onder de dertig liepen ook weer een paar potentiële pareltjes rond. Nederland heeft al jaren de beste spitsen van Europa. Ma kaay, Van Nistelrooy en de Fransman Henry vormen de top-drie. En als Kluivert weer aan voetballen toekomt en Kuyt de kenners blijft verrassen, heeft Nederland nog twee spitsen van topklasse.

En toch heeft Nederland alleen in 1988 iets gewonnen. Dat komt mede omdat de coaches geen keuzes durven maken. Waarom scoort Makaay nooit in het Nederlands elftal? Omdat de coaches niet voor hem durven te kiezen, nooit de moed hebben gehad of te lui zijn geweest om eens een maand lang in München naar alle trainingen en wedstrijden te gaan kijken om te analyseren hoe Bayern München speelt om Makaay te laten scoren. Maar ook omdat «wij» het altijd moeten hebben van positiespel. Hoorde het na Nederland-Duitsland ook weer. Als we het positiespel vergeten en gaan meedoen in het fysieke duel, ja dan zijn de Duitsers sterker. Wat een gelul. Een duel winnen heeft niets met fysieke kracht te maken, maar alles met timing en inzicht. Robben won dansend al zijn duels. Nederland won alleen niet van Duitsland omdat een aantal Ajax-spelers of ex-Ajax-spelers bij de twee bondscoaches Van Basten en Van ’t Schip een bijna niet te verklaren voorkeursbehandeling krijgen.

Van Basten komt de eer toe dat onder hem Landzaat, Boulahrouz, Opdam, Mathijsen en Kromkamp met ook zeer veel dank aan Co Adriaanse tot bijna volwaardige internationals zijn uitgegroeid. Was onder de conservatieve voorgangers nooit gebeurd. Maar zolang Heitinga en Sneijder die bij Ajax reserve zijn of pas spelen bij de gratie van blessures van anderen en ook Van der Vaart ondanks een luid bejubelde maar matige start bij HSV een gratis abonnement hebben op een plek in de selectie word je nooit wereldkampioen. Nederland speelde gelijk tegen Duitsland door een vreselijke fout van Van der Vaart. Was Van Bommel niet gebeurd, en als het hem was gebeurd had ik er tien keer meer over gehoord. Van Bommel was in Portugal de ontbrekende schakel en zal in Duitsland de ontbrekende schakel zijn als Van Basten hem blijft negeren en vernederen met onnodig hooghartige uitspraken als: «Hij kan bij Barcelona mijn ongelijk bewijzen.» Waarom hoor ik de oudjes Van der Sar en Cocu niets zeggen over dat ajaxerige beleid van een zo creatieve bondscoach?