Het botst en springt

Glee begint met vier minuten samples van de laatste dansmuziek. Een opsomming van de prettigste effecten en trucjes om het lijf in beweging te brengen. Opwarmertje.

Dan een meisjesstem. ‘Couchsurfer’, zegt ze lief. Op een lichtvoetig deuntje en simpele beat vertelt een jongen over zijn leven dat zich voornamelijk afspeelt op de bank voor de televisie.
Van het volgende nummer is een single verschenen. De beats zijn van rustige hiphop. Een meisje met een computerstem stelt zich op lieflijke toon voor: 'Hai, mijn naam is Stereo Mic.’ Zoet geneurie klinkt van ver weg. Een antwoordapparaat speelt opgenomen boodschappen af. Door een oude microfoon begint een jongen te vertellen over zijn dag. ’s(Ochtends vroeg heeft een vriend hem wakker gemaakt met 'a script surprise: a mafioso story with a twist’. Eindelijk, deze dag zal de start betekenen van hun grote succes als filmers. Ze gaan op pad. Helaas, het wordt steeds gezelliger: meisjes, het strand, lekkere muziek en een drankje erbij. De jongen zegt: 'But we did nothing’, een krachtige zangeres maakt zijn zin af: 'absolutely nothing that day. I said: What the hell are we doing drinking in L.A.?’ Slepend achteraan zingt ze: 'at twenty-si-hix.’ De jongens weten dat ze geen zak uitvoeren, niks opschieten en dat 'the payback will be later’. Aan het eind van de dag komen ze tot een conclusie: L.A. is de hel. Het is: 'Hell-A.’
Help! Dit ruikt naar generatie X. Of Nix, of Nul. Kiezen voor de gemakkelijkste weg en dat je je daar dan dus bewust van bent, als het ware. Maar de lamlendigheid glijdt het oor in en het lichaam ontspant. De muziek klopt. Rap, zang en beats slepen eensgezind de boxen uit.
Volgende liedje, anderhalve minuut pop. Een meisje zingt verveeld over de 'frequency’ waarin ze leeft. Niet-aflatende boodschappen uit de maatschappij vertellen haar dat ze een God kan zijn. Als ze maar initiatief neemt. Als ze maar vecht tegen haar eigen lichaam. En als ze maar zorgt dat ze rijk wordt, dan zal ze gelukkig zijn. Vilein zingt ze: 'So jack me up and fuck me up with entertainment. Yeah, I feel fine.’
De man achter de negenkoppige Bran Van 3000-formatie is ene Jamie Di Salvio. Om zijn eigen dansplaat te maken, leek het hem wel een idee samen te werken met een stuk of twintig totaal verschillende muzikanten uit zijn woonplaats Montreal. Hij houdt evenveel van hip- en triphop als van ZZ Top.
Bran Van 3000 barst los in een orgie van - onder meer - hiphop, rap (Engels en Frans), jungle, soul, country, hardcore, folk, reggae, disco, jazz, lo-fi en house. Alles door elkaar, elektronisch zowel als akoestisch. Een regel kan beginnen als rap over hiphopbeats, abrupt overgenomen worden door een hardcore-rap met metal-gitaar en eindigen als refrein van een disco-nummer. Dat is heerlijk. Elke stijl rukt het gemoed zijn eigen kant op.
Nummer zeven, 'Rainshine’. Stevige drums, een vrouw zingt dat het haar niet kan schelen hoe 'sick’ dit wel niet zal worden. Ze voelt zich goed. Het nummer komt op tempo en een rastaman stort in slang een klaagzang uit, 'me no want no war me say between no man’. Zijn stem gaat verloren in het grove geweld van metal-gitaren. Hij bereikt een graad van hysterie wanneer hij zingt dat het mag gaan regenen, regen is juist leuk. Hij heeft, wij hebben niks te klagen. De gitaren nemen iets af en de rastaman komt terug. Een koortje van lieflijke vrouwenstemmen komt er zoetjes bij. Ze zingen hoe ze zich voelen: magisch, mystiek, moederlijk en berekend.
Van een homogene mix is in het geheel geen sprake. Geen cross-over, elke muzieksoort blijft onverzwakt aanwezig. Zo botst de muziek ongeneerd en springt wispelturig alle kanten op. Net zoals de gedachten in je hoofd. Dus dat is fijn.

  • Transglobal Underground - Rejoice Rejoice. Transglobal Underground haalt ritmes uit India en reproduceert ze in Londen. Vaak is dat vreselijk lachen, vooral wanneer de heisa rond de Aziatische underground wat op de hak genomen wordt. Af en toe doen de hoog opzwepende klanken wat New-Agerig aan. Dat vinden mensen die van wereldmuziek houden vast heel leuk.
  • Korn - Follow the leader. Keihard, van heel diep uit de keel komt Korn. Oerkreten en bronstig gebrul op een ondergrond van hard werkende gitaren. De eerste cd was verpletterend, inmiddels is het woedende gemoed wat gestabiliseerd. De remixen op de bijgevoegde cd zijn aangenaam origineel.