Het diamanten jubileum van de kaleidoscoopkoningin

Londen – Als ‘pomp and circumstance’ een oIympisch onderdeel zou zijn, winnen de Britten gegarandeerd goud. Neem de speciale gelegenheid waarbij koningin Elizabeth politici en andere prominente leden van de Britse samenleving afgelopen week toesprak in Westminster Hall, het oudste gedeelte van het Paleis van Westminster. Pracht en praal op z’n best. De Scots Guards spelen muziek, terwijl de Beefeaters, de speciale bewakers van de vorstin, in vol ornaat door het gangpad van de hal paraderen waar alleen de groten der aarde toespraken mogen houden.

Als de Big Ben elf uur slaat, gaat de Noorddeur open en treden Elizabeth en Philip binnen. Met een historische toespraak voor de verzamelde volksvertegenwoordiging zal de koningin officieel de viering van haar diamanten jubileum openen, een periode waarin ze vrijwel alle naoorlogse premiers heeft meegemaakt. Alvorens de majesteit het woord neemt, houden de voorzitters van beide huizen een inleidende toespraak. Frances D’Souza, de filosofe die het Hogerhuis presideert, spreekt voor velen wanneer ze het ongeëvenaarde gevoel voor ‘public duty’ van Elizabeth prijst. Tot zo ver alles goed.

Maar dan is het de beurt aan Lagerhuisvoorzitter John Bercow, drie jaar geleden door de toen regerende Labour Partij naar voren geschoven om de waardigheid van de volks­vertegenwoordiging te herstellen na het bonnetjesschandaal. Na pr-praatjes over de maatschappelijke vooruitgang sinds 1952 en paternalistisch gepsychologiseer over ‘how She had found Herself over the past sixty years’, noemt Bercow Elizabeth een ‘kaleidoscoop­koningin’. De koningin staart stoïcijns voor zich uit. David Cameron kijkt met gefronste blik naar de spreker. Zit-ie aan de lsd?

‘Op een zachtaardige wijze’, zo vervolgt Bercow, ‘heeft u het Verenigd Koninkrijk en de wereld zes decennia lang opgeschud.’ Een kaleidoscoop die zaken opschudt? De honderden aanwezigen zijn de weg nu definitief kwijt.

Achteraf viel bij veel aanwezigen het kwartje. Bercow blijkt de erevoorzitter te zijn van Kaleidoscope, een internationale beweging die zich inzet voor gelijke behandeling van homoseksuelen. Door een belangrijke dag voor de koningin te gebruiken om aandacht te vragen voor deze op zich lovenswaardige organisatie heeft Bercow zijn ambt schade toegebracht. Sterker, met zo’n voorzitter is het geen wonder dat de Britten hun koningin meer waarderen dan hun politici. Het was, zo schreef Quintin Letts in The Daily Mail, niet alleen een dag van ‘pomp’ maar helaas ook van de ‘pompous’.