Turnstile, vlnr Brady Ebert, Daniel Fang, Franz Lyons, Pat McCrory en Brendan Yates © Jimmy Fontaine

In het conservatieve bolwerk dat de hardcore-scene heet, wordt geklaagd over de band Turnstile. Wat ís dat voor een band, met die pretty boy als zanger die op het podium een dansmarathon, yoga-workout en capoeira-demonstratie lijkt te combineren? Wat zijn die clips hypergestileerd! Wat moeten al die rare interludes vol dub en reggae tussen die nummers? En al die effecten, alsof het dance is! En dan komen ze met hun nieuwe album ook nog op 9 binnen in de Duitse hitlijsten, het lijkt wel een boyband!

Wie livebeelden van Turnstile uit Baltimore ziet, snapt meteen wat er aan de hand is. Een paar weken speelde de band een benefietshow voor daklozen in een park in hun eigen stad. Kippenvel, die beelden. De bezoekers, voor het merendeel heel jong, buitelen over elkaar heen, op, van en voor het podium. Elke zin van de paar nummers van het gloednieuwe album Glow On die toen al waren vrijgegeven, wordt massaal meegebruld. Zanger Brendan Yates heeft een opvallend soort dienstbaar charisma: hij is op momenten aanwezig, maar lost ook net zo gemakkelijk weer op in zijn band en publiek. Hij danst om zijn microfoonstandaard heen en doet denken aan een jonge versie van afwisselend Mick Jagger, John Joseph (Cro-Mags) en Dennis Lyxzén (Refused). Van de sfeer van machismo en geweld waar de Amerikaanse hardcore-scene in de jaren tachtig en negentig onder gebukt ging, is niets terug te voelen, van de geestdrift, energie en het engagement wel. Dit is de hardcore van, voor en door een nieuw generatie, en Turnstile is niets minder dan de redding van een genre.

Dit wordt de band waarmee een volledig nieuw publiek een genre gaat ontdekken, zoals in de jaren negentig bands als Biohazard die functie hadden en zoals Metallica dat voor de metal heeft betekend. En vervolgens zal een deel van die nieuwe aanhang gaan teruggraven en horen dat zonder Bad Brains Turnstile nooit had bestaan, maar zonder Rage Against the Machine evenmin, en zonder de funk-ontmoet-metal van Living Colour ook niet. Yates zei ooit in een interview dat hij is geïnspireerd door zowel Madball als Sade – wie toen dacht dat hij opzichtig zijn eclecticisme wilde belijden, hoort in Glow On het bewijs én de vruchten van die brede blik.

Glow On is een wervelvind, een uitbarsting van energie die op precies de juiste momenten gas terugneemt en experimenteert met sfeer en geluid. Dat een band die uit melodieuze hardcore en punkrock put op twee nummers samenwerkt met alternative r&b- en jazzmuzikant Blood Orange is veelzeggend. Dat Turnstile Glow On liet produceren door Mike Elizondo, een protegé van Dr. Dre, die voor onder meer Eminem en Mary J. Blige schreef, is dat eveneens. Beide keuzes pakken fantastisch uit: het transparante Glow On heeft net zoveel stootkracht als menige recht-vooruit-beuk-plaat die wél is dichtgesmeerd, maar slaat ondertussen het ene na het andere spannende zijpaadje in. En intussen zijn nummers als Holiday, Blackout en Mystery de meest opwindende gitaarnummers van 2021.


Turnstile – Glow On