Dans

Het Galili-enigma

DANS Itzik Galili

De Israëlische choreograaf Itzik Galili heeft alweer tien jaar zijn eigen dansgezelschap met Groningen als thuisbasis. In deze tien jaar heeft hij onvermoeibaar gechoreografeerd, niet alleen voor zijn eigen gezelschap maar ook voor een lange rij belangrijke binnen- en buitenlandse dansgezelschappen. Reden genoeg voor een feestje. Hij maakte voor de gelegenheid een choreografie voor zijn eigen tienkoppige gezelschap, aangevuld met tien dansstudenten van de eveneens jarige Rotterdamse Dansacademie. Die viert dit jaar haar 75-jarige jubileum.

Galili vroeg de leden van slagwerkgroep Percossa om de muziek voor zijn jubileumvoorstelling te schrijven. Dat was een logische keuze; slagwerk en dans vormen een oercombinatie en van oerinstincten wordt in Heads or Tales dankbaar gebruik gemaakt. De twintig dansers worden in swingende groepsscènes door de muziek opgezweept, de vrouwen verleiden, de mannen vertonen koddig haantjesgedrag en het licht geeft alles een mystieke dimensie.

Dat zijn een boel clichés, en het resultaat lijkt navenant. Heads or Tales is een familievoorstelling die het midden houdt tussen een moderne dansvoorstelling en een showballet. Groot, afwisselend, en de dansers en muzikanten geven het stuk een vrolijke en ongedwongen sfeer mee. Daar is helemaal niets mis mee, maar de moeilijkheid zit in het feit dat Galili zijn werk graag omgeeft met een filosofisch, diepzinnig aura. Hij vindt dat de choreograaf en de dansers zowel het intellect (Heads) als het instinct (Tales) bij zichzelf en het publiek moeten durven aanspreken.

Waarom, vraag ik mij dan af, laat hij danseres Helena Volkov aan het begin van de voorstelling dan zeggen dat het voor dansers zo vreselijk moeilijk is om iets met woorden uit te drukken? Zo schilder je dansers af als wereldvreemde popjes, niet als intellectuelen. En waarom geeft hij de hoofdstukken van de choreografie veel- (of niets-) zeggende titels als The Upper Room, The Path en Light, om vervolgens gewoon beproefde choreografische trucjes toe te passen?

Helemaal vreemd wordt het in de laatste scène, waarin Galili zichzelf op het toneel zet, in de figuur van een kronkelende naakte danser, als een eerlijke kunstenaar die ten onder gaat aan kritiek en onbegrip. Het regent blanco papiertjes (meningen) en een voice-over reciteert er een aantal, waardoor een soort grafrede ontstaat: ‘They said he had great potential’ en ‘Too eager to challenge the existing order, too hungry to conquer new horizons.’ Uiteindelijk bezwijkt de naakte kunstenaar lachend.

Het is jammer dat Galili de zelfspot die hij in zijn persmap wel kan opbrengen (‘He was a master in faking truths on stage’ en ‘Everyone agreed that he was a horrible person to work with’) niet op het toneel naar voren kan brengen. Zoals de voorstelling er staat komt Galili alleen naar voren als de narcistische en bedriegende choreograaf. Of is het juist de ‘intellectuele uitdaging’ aan het publiek om daar doorheen te prikken? Laten we hopen. Anders onderschat hij zijn publiek met Heads or Tales behoorlijk. Alhoewel: de tijdens de voorstelling sms’ende en kletsende meiden naast mij vonden het prachtig!

Heads or Tales, Galili Dance, Tournee tot 19 mei. www.galilidance.com