Het Migrantenmuseum

Het gehoorapparaat

Medium museum kulaklik

‘In een huis waar de zon in schijnt is er geen behoefte aan de dokter.’ Dit werd uiteindelijk een spreekwoord, omdat het volgende spreekwoord: ‘Het eeuwige leven is voor de man die met Bahar onder de wol kruipt’ geen kans van slagen had. Zelfs de vrouwen van dat gebied zouden geen nee zeggen tegen een nachtje met Bahar. Maar ook potentiële spreekwoorden sterven een zachte dood op het feodale land. Op dit land is ook geen plek voor de fantasie. Want zelfs de mannen droomden niet over Bahar, laat staan de vrouwen.
Wie in de nachtelijke uren tegen Bahars lichaam zou aankruipen was namelijk al lang bekend. Wie heeft het meeste recht op het mooiste meisje? De knapste knaap? De slimste knaap? De rijkste knaap?
Familie natuurlijk… De meest naaste familie had het meeste recht op Bahar. En in het geval van haar was ene Harun het familielid dat het beste paste bij de schone Bahar. Ze waren bijna even oud, Harun werkte in Europa, de vader van Harun kon het heel goed vinden met zijn broer, de vader van Bahar. Zo gebeurde het onvermijdelijke en traden Bahar en Harun op een regenachtige, grauwe dag in het huwelijk. Drie maanden en zeven dagen na het bruiloftsfeest ontstond in de fenomenaal mooie buik van Bahar nieuw leven. Het ene kind volgde het andere op, zodanig dat we in de stad Leiden, waar dit gezin sinds de migratiegolf wortel heeft geschoten, kunnen spreken van een ‘kolonie van de mismaakten’.
Ik ken de ‘dove’ onder hen. Toen ik hem laatst tegenkwam deed hij zich in een bar te goed aan wit bier. Op fluistertoon zei ik tegen hem: ‘Hé lelijkerd, leg me uit hoe je zo lelijk kunt zijn met zo’n mooie moeder als Bahar?’ Hij schreeuwde niet zoals altijd ‘waaat’ maar antwoordde op rustige toon: ‘Wat ben je weer grappig vandaag. Je moet in komediefilms spelen.’
Ik stond werkelijk met de mond vol tanden. Hoe kon hij mij zo goed gehoord hebben? Hij lachte als een hyena (highi highi, highi), wees naar zijn oor en zei trots: ‘Ik heb een nieuw gehoorapparaat in mijn oren. Je kunt mij niet meer pesten.’
Deze kennis van mij, de zoon van Bahar en die van haar neef, is niet de enige die rondloopt met de gevolgen van de ‘beste huwelijken’ onder de migranten. Het kroost van de mooiste nicht en de knapste neef die het met elkaar doen is er in overmaat in het moederland. Maar hun aantal is in het vlakke land nog groter, omdat de neef die in Europa leeft erg snel een sprong maakt in de categorie van ‘wie o wie is de beste neef voor dit mooiste meisje van het dorp’.
Ik zei tegen de zoon van Bahar dat ik geïnteresseerd was in zijn oude gehoorapparaat. Ik legde hem uit dat de grote groep waar hij onder viel ook een object in het Migrantenmuseum verdiende en ik niets beters kon verzinnen dan zijn oude gehoorapparaat.
Geloof het of niet, beste museumbezoeker, maar de volgende dag veranderde het museum in een open dag voor inteeltkinderen. Misschien kwam het door de alcohol in zijn bloed dat de dove niet zo goed had begrepen wat ik hem had gezegd. De volgende dag was hij waker geworden en belde zijn soort op met de mededeling dat iedereen naar het Migrantenmuseum moest om zijn hulpmiddel, dat het leven zoveel makkelijker maakt voor hen, tentoon te stellen.
De kreupelen, de doven, de blinden, de armlozen, de nierlozen, degenen met een waterhoofd, eentje met een open buik, een paar die bedlegerig zijn en alsnog zijn gekomen… Kortom, het krioelde van de mismaakten bij ons die dag.
Omdat ze zoveel moeite hadden gedaan, moest ik ze natuurlijk toespreken. Ik hield een emotionele rede. Ik zei: ‘Beste nakomelingen van wie de vader de moeder met het woord “nichtje” aanspreekt…’ Het applaus begon na deze eerste zin al. Ik ging door: ‘Ik kom vandaag tot de conclusie dat inteelthuwelijken niet alleen lichamelijke gevolgen hebben voor de kinderen, maar ook verstandelijke…’ De ovatie was groots. Ik sloot af: ‘Help me om het spreekwoord “Het eeuwige leven is voor de man die Bahar redt van haar neef” te verspreiden.’ De mismaakten aanbaden me. Terwijl ze het spreekwoord probeerden te begrijpen, ben ik vertrokken om heel veel bier te drinken en heb ze daar achtergelaten met hun door de feodaliteit getekende genen.