Het Israëlische volk roeit zichzelf uit

Tel Aviv - Op een dag kwamen de wijze mannen uit Israëls buurlanden bijeen om de prangende vraag te beantwoorden: wat te doen met het probleem dat ‘Israël’ heet. Een van de wijzen, een jonge man met oogjes als houtskolen en een brandend verlangen om zijn moed te tonen, riep onmiddellijk: 'We moeten ons verenigen en alle joden de zee in drijven.’ Een dikke man schudde heftig zijn hoofd. 'De Israëliërs zijn te sterk. Misschien zijn een paar terreuracties een idee?’ De wijzen werden onwijzer en iedereen sprak door elkaar heen. Tot de oude grijze man met een kaffiya op het hoofd en een landkaart van duizend rimpels in het gezicht langzaam zijn hand ophief. De andere mannen zwegen. 'Wij moeten wachten’, zei hij eenvoudig. Blikken van ongeloof waren op hem gericht. 'Wij moeten niets doen’, legde hij uit. 'Het Israëlische volk zal zichzelf uitroeien en zo het probleem oplossen.’

Nu, vele jaren later, lijkt zijn voorspelling waarheid te worden. Het aantal Israëlische slachtoffers van alle oorlogen en geweldplegingen door de Palestijnen, Egyptenaren, Jordaniërs, Libanezen of Syriërs tezamen is te verwaarlozen in vergelijking met het aantal doden en gewonden in het Israëlische verkeer. In 2010 waren er 27.735 gewonden en vielen meer dan 380 verkeersdoden, aldus Or Ha Jarok, een organisatie die ijvert voor veiligheid op de Israëlische wegen; een stijging van elf procent ten opzichte van 2009. Vooral zorgwekkend is het aantal jonge slachtoffers. In vijf jaar tijd zijn er 37.000 gewonden en 424 doden gevallen in de leeftijdsgroep onder de veertien jaar. Dat is het hoogste aantal van alle ontwikkelde landen. Waarom vermoorden Israëliërs elkaar op de weg? Roekeloosheid is het antwoord. 'Mensen houden zich niet aan de verkeersregels. Ze halen in waar het niet mag, rijden door rood, gebruiken hun richtingaanwijzers niet en de politie treedt niet op’, beschrijft Robert Tibayev, parlementslid voor Kadima en voorzitter van de subcommissie voor verkeersongevallen, de situatie.

Een groep van wijze mannen van het ministerie van Verkeer en Transport heeft in al haar wijsheid besloten om het budget voor de bestrijding van de verkeersonveiligheid te korten. Men moet immers prioriteiten stellen en een groot deel van het budget is bestemd voor urgentere doeleinden, zoals de bouw van een uitgebreid wegennet voor joodse kolonisten op de Westoever en de aanleg van een treintraject over Palestijns land. Projecten die in het kader van mogelijke vredesregelingen met de Palestijnen in de toekomst weer moeten worden afgebroken, maar een kniesoor die daarop let. Israëliërs hebben geleerd om in het hier en nu te leven, niet in de toekomst. Dat laatste doen alleen de afwachtende Arabieren.