Het heeft soms iets hallucinants, de manier waarop diplomaten denken de wereld te kunnen redden. Op internationale conferenties werd er dit jaar traditiegetrouw onderhandeld over interpuncties en bewoordingen – over ‘should’ of ‘shall’, ‘phase out’ of ‘phase down’ – zodat er aan het einde van de rit een verdragstekst ligt waar alle landen zich in kunnen vinden. Zo gaat het, in grote lijnen, al sinds de eerste milieutop in Stockholm in 1972. Toen de alarmsignalen zo’n vijftig jaar geleden de politiek bereikten, was er nog goede hoop dat we het tij konden keren. Bij de 27ste klimaat-COP in Sharm-el-Sheikh of de vijftiende biodiversiteitstop in Montreal klonken de beloftes van wereldleiders een stuk krachtelozer.

In een jaar dat de zoveelste ‘laatste kans’ werd gemist, richtte De Groene de aandacht op de ontwikkelingen die schuilgaan achter de papieren werkelijkheid.

– Het slechte nieuws is dat er elke dag zo’n dertig insectensoorten verdwijnen en dat dit een symptoom is van een ecologische catastrofe die zich in stilte voltrekt, zoals Ricardo J. Rodriguez in dit aangrijpende verhaal beschrijft.

+ Het goede nieuws is dat zoiets simpels als het aanleggen van een heg of een haag al een verschil kan maken. Frank Mulder nam een kijkje in de Ooijpolder, waar het cultuurlandschap in ere wordt hersteld, waardoor er weer geelgorzen, dassen en bevers zijn gesignaleerd in de buurt van boerderijen.

+ Het goede nieuws is dat er iets lijkt te verschuiven in de wereld van het grote geld. Risicomanagers kunnen de opwarming van de aarde niet langer negeren, ziet Diederik Baazil, want wat zijn stijgende beurskoersen waard als stijgende temperaturen hele delen van de planeet onleefbaar maken?

– Het slechte nieuws is dat ‘duurzame beleggingen’ een stuk minder duurzaam zijn dan je zou verwachten. Zelfs de groenste fondsen investeren in kolenbedrijven of oliemaatschappijen, zo bleek uit onderzoek van platform Investico.

+ Het goede nieuws is dat de opmars van hernieuwbare energie het einde van het fossiele tijdperk dichterbij brengt. ‘Een snelle transitie naar zon en wind is niet langer een peperdure exercitie van klimaatdrammers, maar economisch prudent beleid geworden’, schrijft Pepijn Vloemans.

– Het slechte nieuws is dat er allerlei grondstoffen nodig zijn voor deze energietransitie. Zo is lithium een onmisbaar element voor de oplaadbare samenleving, maar zoals Sanne Bloemink beschrijft in dit mooie achtergrondverhaal, is het nog niet zo eenvoudig om dat op een schone manier te mijnen.

Wie geen zin heeft om aan het einde van het jaar de balans op te maken en gewoon wil lezen over onze wonderlijke verhouding tot de wilde wezens om ons heen, verwijs ik graag door naar dit prachtige essay van Eva Meijer over de wolf.