Het joodse blaadje (3)

Met toenemende verbazing heb ik in De Groene van 21 juli het artikel ‘Het joodse blaadje’ gelezen. Ik vroeg mij af waarom dit stuk geschreven was, en bovendien waarom op deze wijze. Na lezing van de desbetreffende ingezonden brieven in het nummer van 28 juli zijn mijn gevoelens daaromtrent alleen maar versterkt.

Ik heb er geen behoefte aan hetgeen aan de orde is gesteld inhoudelijk van commentaar te voorzien. Anderen, zoals Henriëtte Boas en Bettina Sanders, zijn daartoe veel meer bevoegd. Liever volsta ik er daarom mee, aan te geven wat mij bij lezing van het bedoelde artikel onaangenaam heeft getroffen. Dat betreft de toonzetting ervan. Een objectief journalistiek verslag van een gebeurtenis die de aandacht heeft getrokken, is dit artikel moeilijk te noemen. De titel ervan is denigrerend, antisemitisch. Kan men zich een dergelijke kop voorstellen boven een artikel over een ander gerespecteerd Nederlands weekblad? Dezelfde respectloze, treurig stemmende toon klinkt door wanneer het door Tamarah Benima geleide Nieuw Israelietisch Weekblad aangeduid wordt als ‘haar eigen blaadje’. De citaten die uitgelicht en groot weergegeven zijn, zijn afkomstig van personen die, zoals dat tegenwoordig met een 'understatement’ heet, moeilijk met Tamarah Benima door één deur menen te kunnen. De auteur van het artikel heeft ervoor gekozen deze uitspraken te selecteren, andere, bijvoorbeeld van haar vrienden, niet. De redactiemedewerkers ten tijde van hoofdredacteur Kopuit, zo wordt gezegd, bestonden uit 'onderbetaalde half- of niet-joodse meisjes’. Ook hier een denigrerende en tevens seksistische formulering. Nota bene: Tamarah Benima was 'een van die meisjes’. Zij was ondertussen wel een vrouw in de kracht van haar leven. Ten slotte: met heel hard werken heeft Tamarah Benima met haar staf gedurende zeven volle jaren van het NIW een gerespecteerd weekblad gemaakt. Daarvoor komt haar veel lof toe, ook van de kant van mensen die het niet altijd met haar inzichten eens zijn. Daarom verdienen Tamarah Benima, het NIW en 'De Groene’, als het dan toch moet, een ander, beter artikel, waarin aan gebeurtenissen en personen werkelijk recht wordt gedaan.