Het paarse tekort

In de aanloop naar de verkiezingen verweet GroenLinks Paars I een sociaal tekort. Een tik die Kok een duidelijk zichtbare blauwe plek opleverde. Eind vorige week kwam datzelfde GroenLinks samen met het CDA en de vakcentrales FNV en CNV met het plan mensen die langer dan vijf jaar van een minimuminkomen leven, en gezinnen met kinderen en jonge gehandicapten met een inkomen rond het sociaal minimum er vijf- tot zeshonderd gulden per jaar bij te geven. Kosten: 350 miljoen. PvdA'er Van Zijl, die lucht had gekregen van het plan, kwam een dag eerder met een inderhaast in elkaar geflanst eigen ideetje: ook wat meer voor jonge gehandicapten en meer geld voor bijzondere bijstand. Kosten: 100 miljoen. Vervolgens was het de beurt aan PvdA-fractievoorzitter Melkert en diens opvolger op Sociale Zaken De Vries. ‘Ontzettend goed dat ze zich ermee bezighouden’, luidde de boodschap van De Vries, maar helaas, ‘een slechte financiële onderbouwing’, sprak collega Melkert.

Telkenjare krijgen de armen voorgehouden dat een baan de beste remedie is tegen armoede. En dat ze voor het overige een beroep kunnen doen op de bijzondere bijstand. Het effect van dit beleid is inmiddels gemeten. Maar liefst 44.000 uitkeringsontvangers met een minimaal inkomen togen de afgelopen jaren aan het werk. Maar niet meer dan 8000 van hen raakten daardoor uit de armoede.
Per saldo nam daardoor het totale aantal armen de afgelopen jaren toe. Ziehier de nationale patstelling: de uitkeringen mogen niet omhoog want dat kost banen, maar de banen die er zijn helpen de mensen niet uit de armoede.
De gang van zaken van de afgelopen jaren maakt duidelijk dat het de hoogste tijd is iets aan de inkomens te doen. Desondanks zal de gelegenheidscoalitie haar voorstel zien stranden. De PvdA zal het laten bij vrome woorden en een extra bijdrage aan de pot bijzondere bijstand. Het sociaal tekort van Paars groeit.