Het Migrantenmuseum

Het portret van de schrijver

De vrouw van de gastarbeider dacht de hele tijd aan neuken met die ene man. Ze schaamde zich hiervoor en zocht daarom naar afleiding. Ze ging koken en werd dan weer opgewonden door de aubergines die ze ging bakken. Afwassen deed haar denken aan dat ene ding waar, net als de kraan, vloeistof uit spoot. Ze ging naar de markt om niet meer aan seks met hem te denken. Daar zag de vrouw van de gastarbeider bananen, grote komkommers, dikke wortels en lange courgettes. De wereld maakte het haar moeilijk, helemaal toen ze op weg naar huis die man weer zag. Die Hollander met de gespierde benen, de lange, blonde haren die op zijn schouders vielen, de grote handen en de armen waarop de aders om te likken waren.
In die warme augustusdagen ging de vrouw van de gastarbeider – net gearriveerd in dit vreemde land – weer eens liggen in haar bed en speelde met zichzelf totdat de zweetdruppels van haar voorhoofd naar haar wangen gleden en van daaruit op het bed vielen.
Ze was toen een volslanke vrouw en had geen kinderen. Elke amateur op het gebied van het bedrijven van de liefde kon meteen zien dat ze na een jaar of tien, helemaal als ze bevallen was van een kind, te dik zou worden om nog begeerd te worden. Maar dat was iets waar de vrome gastarbeider, die vijf keer per dag bad, zich zorgen over zou moeten maken. Ten slotte zou hij een leven lang met haar zijn. Maar voor de heren die voor tijdelijk genot gingen was de vrouw van de gastarbeider een zeldzaam juweel. Eentje waarbij de mannelijke voorbijganger zuchtte en dacht: ‘Jammer dat zij niet mijn moeder was en dat ik niet van haar de borstvoeding heb gekregen.’ Een vrouw die liet denken: mochten ze iets lekkerders uitvinden dan seks, dan blijf ik het doen als hobby.
Beste geile museumbezoeker, als u na al deze vulgariteit niet bent afgehaakt en bent blijven doorlezen, we hebben het hier over de kwestie die de grootste jaloezie in de moderne tijd heeft veroorzaakt. Het heet de ‘jaloezie van de lafhartige schrijver die fantaseert maar niet praktiseert’. Waarom de lafhartige schrijver jaloers is? Lees het verhaal in dit nummer over seksuele revolutie in de islamwereld en u zult erachter komen dat de schrijver het niet aandurfde om de Arabische met ogen van een hert en de boezem van Monica Belluci, die bereid leek om in haar eentje de seksuele revolutie in de dorre gronden van de islam te verwezenlijken, mee naar huis te vragen.
Als symbool van het laffe gedrag van de schrijver hangt een portret van hem in het Migrantenmuseum. Hij staat daarop te grijnzen en zijn best te doen om zijn schaamte te verbergen. Hij weet namelijk dat dat soort laf gedrag het uitblijven van de revolutie veroorzaakt.
De vrouw van de gastarbeider geilde gelukkig op een echte man. Toen ze na een bezoek aan de binnenstad verdwaald raakte en ze opeens oog in oog stonden met elkaar, rook de man dat de vrouw wellustig was en nam haar zonder iets te zeggen mee naar zijn huis. Terwijl haar man in het politiebureau huilde, ontdeed de man, van wie de naam bij niemand bekend is, de vrouw van haar hoofddoek. Daarna maakte hij de knoopjes van haar blouse los en zoog aan de tieten. Hij likte haar buik om te constateren dat deze lekkerder smaakte dan de tepels. Hij liet zijn sterke handen over haar volle benen glijden en kwam bij haar kut die al weken in brand stond voor hem.
Hij heeft haar de hele nacht genomen en verbaasde zich erover dat ze de volgende dag, toen ze zich opmaakten om terug te gaan naar de plek waar hij haar had gevonden, nog steeds om seks vroeg en met haar lange vingers over zijn ballen streelde. Hij verbaasde zich omdat hij niet wist hoeveel eeuwen de moslimvrouw aan ketenen is vastgemaakt.
Er wordt wel eens beweerd dat de revolutie is uitgesteld omdat de vrouw van de gastarbeider die nacht zo aan haar trekken is gekomen. Wij bij het Migrantenmuseum weten wel beter. Degene die de revolutie heeft vertraagd staat op een ongelooflijk schaamteloze manier te grijnzen aan een muur van zijn eigen museum.