Het leek wel geregisseerd, de mediagekte rond Filip en Mathilde (klink ik nu argeloos?). In België werd de stemming systematisch opgeklopt, was er plotseling een overvloed aan royalty-programma’s op televisie en meenden de kranten de hete adem van het volk in hun nek te voelen. Het volk krijgt wat het volk wil, zo leek het wel. Maar wat blijkt nu? Het volk wil nauwelijks iets. Van de voorspelde 200.000 kijklustigen werd er slechts een klein bijna symbolisch aantal van 25.000 (tot 40.000) onderdanen bespeurd in de hoofdstad. Het was het slechte weer, beweerden sommigen. Maar ook de kijkcijfers vielen lelijk tegen.
Na het gehijg van de media, komt het geweeklaag. Een krant als De Morgen is daar uitstekend in. Ineens is alles ‘leeg’, is Mathilde een lam dat ‘geofferd’ wordt en blijkt zelfs een van de priesters die het huwelijk hebben ingezegend een notoir (en gestraft) pedofiel. So much for glamour in Belgium. De grootste mop is natuurlijk dat het medialandschap plotseling werd bevangen door een echte koorts (ietwat voorbarig voortijlend op de zogenaamde ‘populariteit’ van het hof bij het volk) en dat die koorts uitmondde in een virtuele werkelijkheid: Het Koninkrijk België Viert Feest. De glimlach van Mathilde kan misschien nog op behoorlijk wat bijval rekenen, maar echt feesten blijkt een tikje te veel voor de onderdanen van het koninkrijk. Het is een beetje tragisch dat geen enkele virtuele werkelijkheid een lang leven beschoren is in België. Op maandag, na Mathilde-day, zie ik in mijn verbeelding mediamensen met een kater treurig in een kopje oploskoffie roeren. En de rest van de bevolking begint aan de zoveelste, niet-virtuele dag.