Het volk feest

Ik zag flarden van een verslag van het huwelijk van prins Filip en jonkvrouw Mathilde in een winkelcentrum in Antwerpen. De Sint zat op zijn troon, een koor hippe Zwarte Pieten danste zich gelukkig op een stoombootdreun en televisiemonitors toonden ondertussen geluidloos de plechtigheid en het feest. Het was een doordeweekse familie die we zagen, een huwelijk zoals er ongetwijfeld elk weekeinde een paar dozijn wordt ingehuldigd, een spiegelbeeld voor dit land en zijn volk. Het feit dat het commentaar van het televisieverslag als hinderlijk werd ervaren voor de Sint-special, opende evenwel een heel veld van mogelijkheden. In plaats van de stem van een half verveelde, half geile televisiecommentator hoorde ik nu iemand achteloos informeren naar de Bekende Vlaming die de hand van de bruid schudde (de man kreeg prompt van alle kanten antwoord), pikte ik een veel leuker commentaar op over het bruidskleed van jonkvrouw Mathilde dan de sufgekauwde shit die de maandagedities van de meeste dagbladen zou overwoekeren en moest ik samen met het kleine groepje rond mij vaststellen dat je de blik toch nogal snel afwendde. Eenmaal buiten de huiskamer (en zonder het gruwelijk eentonige commentaar dat vreemd verslavend werkt) heb je het snel gehad met zo'n media-event. De Zwarte Pieten stonden na te hijgen, de kinderen vormden gedisciplineerd een rij en de Sint wilde weten wie er braaf was geweest en wat de cadeautips waren. Het volk keek vertederd toe. Alles fake en tegelijk alles echt. Maar vertel het niet voort aan de kinderen.

Het leek wel geregisseerd, de mediagekte rond Filip en Mathilde (klink ik nu argeloos?). In België werd de stemming systematisch opgeklopt, was er plotseling een overvloed aan royalty-programma’s op televisie en meenden de kranten de hete adem van het volk in hun nek te voelen. Het volk krijgt wat het volk wil, zo leek het wel. Maar wat blijkt nu? Het volk wil nauwelijks iets. Van de voorspelde 200.000 kijklustigen werd er slechts een klein bijna symbolisch aantal van 25.000 (tot 40.000) onderdanen bespeurd in de hoofdstad. Het was het slechte weer, beweerden sommigen. Maar ook de kijkcijfers vielen lelijk tegen.
Na het gehijg van de media, komt het geweeklaag. Een krant als De Morgen is daar uitstekend in. Ineens is alles ‘leeg’, is Mathilde een lam dat 'geofferd’ wordt en blijkt zelfs een van de priesters die het huwelijk hebben ingezegend een notoir (en gestraft) pedofiel. So much for glamour in Belgium. De grootste mop is natuurlijk dat het medialandschap plotseling werd bevangen door een echte koorts (ietwat voorbarig voortijlend op de zogenaamde 'populariteit’ van het hof bij het volk) en dat die koorts uitmondde in een virtuele werkelijkheid: Het Koninkrijk België Viert Feest. De glimlach van Mathilde kan misschien nog op behoorlijk wat bijval rekenen, maar echt feesten blijkt een tikje te veel voor de onderdanen van het koninkrijk. Het is een beetje tragisch dat geen enkele virtuele werkelijkheid een lang leven beschoren is in België. Op maandag, na Mathilde-day, zie ik in mijn verbeelding mediamensen met een kater treurig in een kopje oploskoffie roeren. En de rest van de bevolking begint aan de zoveelste, niet-virtuele dag.