Televisie: ‘Voetbaldroom’

Het volkslied

De prijs van de hemel, Pablo Paulino Rosario, 2012. Regie Jack Janssen © 2doc.nl

In de eerste klas, 1945, hadden we een tekenschriftje. Het verraadt waar het hart van een zesjarige vol van was: juichende poppetjes en vlaggende voer-, vaar- en vliegtuigen. Uit die laatste vielen niet de bommen die me tot een angstig joch hadden gemaakt, maar voedselpakketten. Dat schriftje was een mooie illustratie in Andere tijden geweest, dat er in 2010 een voortreffelijke aflevering aan wijdde: Geschenk uit de hemel. Maar Andere tijden hoeft dus voortaan niet meer van de npo. Want over vroeger is alles nu wel verteld, presentator Astrid Sy willen we niet kennen; en er blijven immers wat specials, er komt iets op internet, de kijkers zijn te oud en onder de vijftig zien ze liever Showcolade(!). Ja, dat laatste is demagogisch maar wie bedenkt het om een kwaliteitsinstituut, essentieel onderdeel van het publieke takenpakket, voor driekwart de nek om te draaien?

In mijn schriftje ook een tekening van het Olympisch Stadion met een bord ‘Blauw Wit-Ajax’, de ‘classico’ van mijn Mokumse jeugd. Sport was onze religie en voetbal de oppergod. We deden niets anders en ik kon er geen hout van, maar ben er nooit mee opgehouden. Even droomde ik van Oranje en het ‘Wilhelmus’ dat voor ons gespeeld en gezongen zou worden. Net als, veel later, Marten de Roon en Wout Weghorst. De Roon (Bergamo) wist altijd dat andere jongens (nog) beter waren, maar compenseerde dat met trainingsinzet, ‘150 procent’. Toen het beslissende belletje van de bondscoach kwam was hij in extase. Bij Weghorst (Wolfsburg) biggelden de tranen over de wangen toen het volkslied voor hem gespeeld werd. Ze wisten weer waar ze het allemaal voor gedaan en gelaten hadden (krankzinnig veel inderdaad). Ze vertellen het in Voetbaldroom, vierdelige serie over jochies (en ouders en trainers) die bovengemiddeld talent hebben en hopen op een contract bij een bvo = Betaald Voetbal Organisatie. Excuseer de bureaucratische term maar daar hangt het voetbaljargon van aan elkaar.

Allemachtig wat een clichés uit de monden van coaches en andere verantwoordelijke autoriteiten. En die kinderen maar nabauwen. En visualiseren waar ze aan het eind van het seizoen willen ‘staan’. En wat ze daar allemaal voor moeten doen. Het is een nieuwe catechismus. Je weet het, maar het blijft fascinerend – niet eens die kinderen maar de volwassenen. De vader die een nachtbaan neemt om bij elke training en wedstrijd te kunnen zijn, een personal trainer te huren en mee te fietsen bij de duurloop. En de piepkleine kans dat dat iets oplevert – qua levensgeluk en/of carrière.

Ik zag alleen het eerste deel, en blijf kijken, maar herinnerde me opeens die documentaire over Rosario (psv) als dertienjarige. Wonderkind. Voor hem heb ik sindsdien een zwak. Complex gezinsleven. En een mirakel dat hij het zo ver schopte, dankzij en ondanks een onmogelijke vader. Echt, je gelooft ogen en oren niet. Ook aanbevolen.


Frederick Mansell, Laurens Samson, Voetbaldroom, vier delen, BNNVARA, zondags vanaf 16 mei, NPO 3, 21.20 uur. Jack Janssen, De prijs van de hemel, Human (site HollandDoc)